Home fabels

 

 

                                            de spin/foto van Tim Bekaert/copyrights zie bron

 

 

 

De fabel van de mug en de olifant…

 

 

De spin Aranea had zojuist een mug en een mot in haar web gevangen, die zij voor die avond op haar menu had gezet. Tussen haar slachtoffers ontspon zich een dispuut, waarvan zij enkele flarden opving. Zij raakte hevig verward van het verwijt van de mug aan de mot, dat die van een mug een olifant kon maken. Een olifant in haar web zou haar spinwerk ruineren… zij nam geen enkel risico en gaf de mug en de mot hun vrijheid terug… Hoe een misverstand soms je redding kan betekenen…

 

Opa Beer moest aan deze fabel van Guido denken bij het bericht CDA boos om mierenneuker-uitspraak van de Hoge Raad, dat mierenneuker een onschuldige uitdrukking is en pas een scheldwoord, als dat goed onderbouwd uit de context blijkt. De Hoge Raad zag die onderbouwing hier niet en nu moet een lagere rechter die context alsnog nader onderzoeken.

 

Het CDA-Kamerlid Çörüz vindt de uitspraak onbegrijpelijk en erg ongelukkig. Hij doorkruist de succesvolle aanpak van mensen, die zich misdragen tegen ambulance- en overheidspersoneel. Hij vindt het een absoluut verwerpelijke en normoverschrijdende tendens en heeft er vragen over gesteld aan minister Opstelten, die, los van de uitspraak, vindt dat mensen zich in de kern wellevend dienen uit te drukken... en er dus, terecht, niet inhoudelijk op in gaat... CDA-collega Madeleine van Toorenburg twittert het moet echt niet gekker worden en CDA-collega Mirjam Sterk vindt de uitspraak onbegrijpelijk…

 

Wat Opa Beer vindt van dit wapengekletter van het CDA? Volkomen onterecht!

 

Çörüz en Van Toorenburg zijn beiden afgestudeerd jurist en zouden om twee redenen beter moeten weten: 1. De Hoge Raad toetst uitsluitend aan de wet en het recht en geeft nooit een feitelijk oordeel maar laat dit aan de lagere rechter over, waarnaar wordt terugverwezen; en 2. Onze democratie kenmerkt zich door een scheiding der machten volgens de trias politica-leer van Montesquieu. Opa bemerkt hier een absoluut verwerpelijke en normoverschrijdende tendens bij het CDA om zich met de rechtspraak te bemoeien.

 

Mirjam Sterk is theologe en moest om een andere reden beter weten… het verhaal van de balk en de splinter: ook in de Tweede Kamer gaat het er verbaal hardhandig aan toe… Er is een groot verschil tussen schelden en verontwaardiging op een gezonde wijze verbaal kanaliseren en sublimeren... niet te vergelijken met mishandeling van ambulancebroeders of ambtenaren. Opa vindt: je moet het met je mond afkunnen. Dat is de zwerver gelukt!

 

Kortom, misverstanden alom…

 

De Hoge Raad heeft gelijk: mierenneuken is qua betekenis contextafhankelijk, zoals vele uitdrukkingen en handelingen… Een studiemaat van Opa noemt zijn maten steevast  boerenlul en niemand neemt daar aanstoot aan… ze weten hoe hij het bedoelt… zoals een por in iemands ribben vriendschappelijk of vijandig kan zijn… Onbegrijpelijk, dat Tweede Kamerleden van dat opleidingsniveau niet in staat zijn dat nuanceverschil te zien. Verstandig dat de Hoge Raad nader feitelijk onderzoek heeft gelast… Opa Beer vindt het, als jurist, een goed arrest!

 

Het is een oude discussie met een hoog Bromsnor/Swiebertje-gehalte, die nu ineens wordt opgehaald: al in 2005 werd een parkeerwachter mierenneuker genoemd… toen sprak geen CDA-er er over, waarom nu dan wel? Omdat de verkiezingen in aantocht zijn worden de oubollige Balkenende-normen en waarden weer van stal gehaald… verkiezingsretoriek…

 

Van CDA-Tweede Kamerleden mag bijbelkennis worden verwacht: Jullie zijn blinde leiders, die uit hun drank de muggen ziften, maar een kameel doorslikken (Mattheus 23:24). Hebben zij niets beters te doen of is dit een doekje voor het bloeden… om te verhullen hoe wij onder de CDA-ers Balkenende en Bot de Europese Unie zijn ingerommeld bij het verdrag van Lissabon in plaats van bij volksmandaat? Want over de crisis die daaruit volgde gaan deze verkiezingen, niet over mierenneuken. Laat kamerleden zich bezig houden met staatszaken en de beoordeling van de reactie van de zwerver aan het oordeel van de rechter overlaten…

 

Tijd voor wat luchtigers, iets taalkundigs… een strove van het lied Mierenneuken van Hans Dorrestijn: Ook mierenneuken komt veel voor, en ligt prettig in 't gehoor... En dit keer kwam Plasterk sterk uit de hoek met zijn opmerking Juridisch blijf ik er even buiten, maar als voormalig voorzitter Nederlandse Taalunie: miereneuker mag niet, mierenneuker wel...

 

Dus, zwervers van Nederland, voortaan de dubbel-n op z'n Enschedees uitspreken, dan voorkomt u misverstanden en gaat u vrijuit... net als de mot en de mug in de fabel van guido...

       

 

Opa Beer, 19 mei 2012.

 

   

Reacties aan fabelsvanguido@live.nl

 

 

  

 

Doorzenden mag onder vermelding van copyrights © www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

veren/foto van guido/copyrights © www.fabelsvanguido.nl 

 

 

De fabel van de rabbi en de veren…

 

 

Iemand had geruchten verspreid, kreeg spijt en vroeg de rabbi om raad. Deze gaf hem een kussen, gevuld met veren, en adviseerde hem die veren overal in het dorp neer te leggen. De man deed als gezegd en meldde zich na afloop bij de rabbi, die hem adviseerde de veren weer in de lege kussensloop te verzamelen. Maar alle veren waren verdwenen… meegenomen door de wind… De rabbi zei hem: “Zo gaat het nou ook met geruchten… die worden gedragen op vleugels van veren… ze zijn nooit meer terug te halen… het kwaad is al geschied”…

 

Dit verhaal is in de joodse verhalentraditie in verschillende varianten bekend. Net als in andere culturen bestaan er zowel religieuze als profane joodse verhalen en fabels met een leerzame moraal of juist humoristische ondertoon. Waar ze vandaan komen? Niemand die het weet… ze kwamen en gingen met de wind… en deels overlappen ze elders bekende verhalen. Veel zijn anoniem overgeleverd, al zijn er wel diverse joodse verhalenvertellers bekend, zoals Rabbi Meïr (geen data), Rashi -  alias Salomon Ben Isaäk (1040-1105), Berechia Ha-Nakdan (ca. 1200-1300), Isaäc Satanow (1750-1825) en rabbi Nachman van Bratslav (1772-1810). 

 

Deze week was het op 6 mei precies 10 jaar geleden dat Pim Fortuyn werd vermoord. Daarvoor was hij geruime tijd door geruchten gedemoniseerd, met name door de PvdA. Hij voorvoelde zijn naderende dood door moord, gezien zijn dramatische oproep aan minister-president Wim Kok met de woorden: “U bent de minister-president van alle Nederlanders, dus ook mijn minister-president… Als er een aanslag op mij wordt gepleegd, kunt u niet zeggen, dat u daar niet verantwoordelijk voor bent, want u heeft er wel het klimaat voor geschapen!”. 

 

Maar de toppers van die tijd, Wim Kok, Klaas de Vries en Ad Melkert, politieke vogels van gelijk pluimage en enerlei veren, wilden de politicus, zelfs na het taartincident, niet beveiligen, zoals wel betamelijk is in een democratie, ongeacht van welke politieke kleur een politicus is… Zij hebben daarmee de dolende kiezers, die zij aan zich hadden kunnen binden, definitief van zich vervreemd…

 

Wim Kok vroeg zich onlangs publiekelijk af, hoe het zover heeft kunnen komen met Nederland. Wel, hier ligt de oorzaak… gevolgd door zijn overstap naar het bedrijfsleven en de afstand die hij daarmee heeft genomen van zijn geloofwaardigheid als oud-vakbondsman. Hij heeft zijn positie als rolmodel genegeerd… zijn ideologische veren van zich afgeschud… zich niet de draagwijdte van zijn positie gerealiseerd… dat is het antwoord op zijn vraag…

 

Deze heren, noch Volkert van der G. die binnenkort vervroegd hoopt vrij te komen, hebben openlijk spijt betuigd… zij hebben de veren van de rabbi niet eens willen verspreiden…

 

Zij die geruchten verspreiden, zijn er op uit iemand in zijn wezen, zijn essentie, zijn bestaansrecht aan te tasten… plegen daarmee karaktermoord en zijn moreel verantwoordelijk voor alle gevolgen ervan…

 

De moraal van de fabel van de rabbi en de veren is, dat door het verspreiden van geruchten drie partijen worden vermoord: de verteller er van, degene die het aan anderen doorvertelt en degene die het betreft… en deze laatste is wel heel letterlijk… vermoord…

 

En al zouden ze spijt hebben... zoals de geruchten en veren is Pim Fortuyn nooit meer terug te halen... het kwaad is geschied...

 

   

Opa Beer, 12 mei 2012.

 

   

 

 

Reacties aan fabelsvanguido@live.nl

 

 

  

 

Doorzenden mag onder vermelding van copyrights © www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

 

 

 

  pauw/foto van guido/copyrights © www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

De fabel van koning raaf…

 

Oppergod Zeus en de zijnen wilden tijdens een schoonheidswedstrijd de mooiste vogel tot koning kronen. Op de ochtend van de beauty contest kwamen alle vogels bij de rivier bijeen om zich uitgebreid te wassen en op te doffen. Ze hadden hun prachtige veren zorgvuldig op hoopjes op de oever laten liggen. De lelijke raaf, die de wedstrijd nooit op eigen kracht zou winnen, sloop naderbij, verzamelde alle veren en nam die mee naar huis, waar hij de mooiste veren tot een mantel samenreeg. Bij de verkiezing stonden alle vogels in hun blootje en werd de raaf als mooiste tot koning der vogels gekroond. Maar pronken met andermans veren wordt altijd afgestraft…

 

De andere vogels pikten het niet hoe de raaf de macht had gegrepen, plukten hem hun veren van zijn lijf en beklaagden zich bij Zeus. Die voelde zich bedonderd en stopte de raaf, die weer zichzelf was geworden en daarmee de saaiste onder de vogels, in een kooi, waarin hij de rest van zijn leven bleef opgesloten tot vermaak van de kinderen, die zijn gekras en gekraai voortdurend plagend nadeden. De goden zagen ook in, dat de keuze van de koning, de primus inter pares, geen zaak voor de goden was en lieten de koningskeuze over aan de vogels, die de pauw tot koning kroonden.

 

Deze fabel van Aesopus kende na hem vele versies, die echter de machthebberds niets hebben geleerd…

 

Nadat gebleken was, dat het volk van Europa niets voelde voor een Europese Grondwet, trokken de Eurocommissarissen bij het Verdrag van Lissabon de macht tot zich en benoemden zelf de saaiste onder de Europeanen tot permanent voorzitter en quasi-President van Europa. De Euro werd als Europese eenheidsmunt ingevoerd en de Slang, een uitgebalanceerd systeem van onderling gekoppelde munteenheden, werd afgeschaft. Rijp en groen, alle landen mochten toetreden zonder dat een deugdelijke entree- of exit-regeling was voorzien, en op tekorten in de begroting en een fatsoenlijke boekhouding werd niet gekeken, gecontroleerd, noch gesanctioneerd. Europa moest koste wat kost groeien tot meerdere eer en glorie van de Europese Commissie met voorzitter Barosso, de oud-communist, als oppergod, die als Portugees weet hoe je een anjerrevolutie moet aanpakken.

 

Het Europese Parlement deed niets, stuurde de Europese Commissie niet naar huis wegens mismanagement, en in plaats van zelf op te stappen, trokken de commissarissen de macht van de individuele landen naar zich toe. De Europese Centrale Bank treedt buiten zijn oevers, stuurt koersen en geldhoeveelheid, regisseert geldstromen en eigent zich daarmee een andere taakstelling toe dan in het Verdrag voorzien, en zelfs het IMF en een ontwikkelingsland als China moeten Europa nu te hulp schieten om een massaal faillissement te voorkomen. Europa pronkt met andermans veren…

 

Merkel vroeg zich publiekelijk af, welke ramp er gebeurd zou zijn als Europa Griekenland niet te hulp zou zijn gesneld. Je kunt de vraag ook omkeren, hoe veel beter zou dat zijn geweest? Griekenland had dan niet kunnen pronken met onze veren, was failliet gegaan, er was een curatorium benoemd en de markt zou zijn werk hebben gedaan bij het uitwinnen van de assets. De drachme zou zijn geherintroduceerd, zodat Griekenland weer concurrerend zou zijn geworden, om er vervolgens op eigen kracht weer bovenop te kunnen komen. En Europa had het eigen bloeden kunnen stelpen, waarbij zwakke banken zouden zijn overgenomen door sterke, het normale systeem. En het belangrijkste: andere landen zouden er hun les uit hebben getrokken…

 

Terwijl Europa haar begroting opvoert met 6,8 (!) procent, waartegen de Europarlementariërs uiteraard geen enkel bezwaar uiten omdat ze daarvan mee profiteren, moeten de individuele landen bezuinigen ten koste van hun eigen burgers, die hun pensioenen en spaargelden hebben zien wegschrompelen.

 

Nederland blijft nog trouw aan Merkel, maar de as Merkel-Sarkozy is inmiddels verdwenen, en weldra zullen de geldpersen en de markt het werk moeten doen wat de de Europese commissie heeft laten liggen. Dan steekt superinflatie op met alle verzet van de Europese burgers, die dat gecompenseerd willen zien in hun lonen en uitkeringen. De BTW in Nederland wordt met meer dan 10% (!) verhoogd van 19 naar 21% en andere belastingen zullen navenant volgen als aanzet tot die superinflatie, waarvoor de burger niet wordt gecompenseerd... Europa verpaupert zienderogen...

 

Wordt het niet eens tijd, dat oppergod Barosso c.s. en het Europese Parlement zich herbezinnen en de aanzet geven tot een democratisch Europa waarin de burgers centraal staan, in plaats van te pronken met hun veren?

 

Wij vieren vandaag, 5 mei, de dag van bevrijding van de zwarte raven. Europa is voortgekomen uit het ideaal: nooit meer onderdrukking! Nooit gedacht, dat die onderdrukking nu van binnenuit zou komen, van de… witte raven…

 

 

Opa Beer, 5 mei 2012.

 

 

 

 

Reacties aan fabelsvanguido@live.nl

 

 

  

 

Doorzenden mag onder vermelding van copyrights © www.fabelsvanguido.nl

 

   

Reactie van onze vaste correspondent te Brussel: 

 

"Al vaker heb ik mijn ongenoegen geuit over Brussel en de ECB.

We moeten gewoon eens afscheid nemen van de nep-EU Grondwet, EU vlag, een zogenaamde EU president en een zogenaamde EU hoofdstad (Brussel).

De enige EU samenwerking van belang is gewoon een economisch samenwerkingsverband. Geen onderlinge in- en uitvoerrechten en eenzelfde BTW tarief in alle deelnemende landen.

Het is de sukkels tot dusver nog niet eens gelukt om een gelijk BTW tarief voor alle landen in te voeren.

Groet, 

Peter.

    

 

 

 

Vitalis, Remi, Joli-Coeur en Capi/tekening Ivan Loewitz/copyrights zie bron
 

 

 

 

 

 

De fabel van de koehandel…

 

 

“Toen volgde er een loven en bieden tussen de boer en de veearts; hij bood 150 francs, de boer sloeg 10 af. De veearts kwam tot 180, de boer tot 280… ‘Laten we maar eens naar andere koeien gaan kijken’. Toen hij dit hoorde, sloeg de boer opnieuw 10 af. Zo kwam hij tenslotte op 200, maar lager wilde hij niet gaan… ‘Welnu, ik neem de koe’, zei ik, en meende, dat nu alles in orde was. Ik stak mijn hand al uit om het touw te vatten, maar de boer liet het niet los.

 

‘En de fooi? Opnieuw gingen wij aan het onderhandelen, thans over de fooi, en wij kwamen 1 franc overeen. We hadden er nu nog 3 over. Omdat ik ‘zijn vriend’ was, zou ik het drinkgeld niet vergeten. Dat was weer een halve franc. Voor de derde maal wilde ik het touw vatten, maar ‘mijn vriend’, de boer, hield mij tegen. ‘Je hebt geen halster’, zei hij. ‘Ik verkoop wel de koe, maar niet de halster’. Daar ik ‘zijn vriend’ was, wilde hij mij echter wel de halster overdoen. Met 1,5 franc was hij tevreden, dat was niet duur… ik stemde toe. ‘Waar is je touw? Ik heb de halster verkocht, niet het touw’… dat kostte 1 franc, onze laatste. Toen die betaald was, werd ons de koe afgeleverd met halster en touw. Wij hadden nu een koe, maar geen stuiver meer om haar te voeden of in ons eigen onderhoud te voorzien. Dan gaan we maar weer aan ’t werk”…

 

Zinsneden uit Sans famille van Hector Malot, in prachtige ouderwetse Nederlandse volzinnen vertaald door Gerard Keller onder de naam Alleen op de wereld, een kinderboek, waarbij menig volwassen man een traantje wegpinkt… en waarvan lezing tegen de achtergrond van de recente politieke ontwikkelingen zich als vanzelf verwaast tot een merkwaardige coalitie tussen literatuur en politiek, van dromerige fantasie en harde werkelijkheid...

 

Dan verschijnt Mark ineens op het toneel, met baard, als de oude Vitalis, die Geert als een eenzame Remi de weg wijst op het avontuurlijke politieke pad... geaccompagneerd door Kees als Capi, die op z'n achterste poten geld ophaalt met z'n centenbakje in z'n mond... links ingehaald door de eigenwijze prinzipienreiter Diederik Dolce en Emile Zerbino, die later verscheurd en verzwolgen zullen worden door de wolven in het besneeuwde bos... met helemaal achteraan Alexander als Mattias, die als altijd de loftrompet over zichzelf steekt... terwijl Mark Vitalis Jolande-Coeur, in een groen pakje gestoken, stevig in zijn linker zak heeft zitten onder z'n warme schapenvacht...

 

Deze op die manier gelezen allegorische politieke avonturenroman, waarin Europa wordt doorkruist, kenmerkt zich door chronisch geldgebrek en een knorrende maag, waar binnenkort elke Europeaan last van zal krijgen... de ondergang van het avondland... met dank aan de megalomane, zelfbenoemde Europese bestuurders…

 

Politiek... gewoon een koehandel... handjeklap… beter dan 7 weken in alle rust in het Catshuis zitten zwetsen over wat Kees in 24 uur voor elkaar kreeg... niet lullen maar poetsen... onder druk wordt alles vloeibaar...

 

Voor het moment is Kees gered… door de gong… Hoe het afloopt?

 

Velen voorspellen een happy end... dat Geert als Remi zal vertrekken naar het buitenland... waar hij zonder bewaking nog lang en gelukkig kan leven met ‘Lize’ Hirsi Ali in het lezingencircuit...

 

Maar voor het zelfde geld kan het anders aflopen... verruilt Geert zijn huidige one issue voor een andere: het ondemocratische Europa... en gezien de uitslag van de volksraadpleging over de Europese Grondwet kon die uitslag wel eens voor een verrassing zorgen... en krijgt men spijt over de uitgeschreven verkiezingen in plaats van verder te gaan in de Kunduz-samenstelling, waar staatsrechtelijk geen bezwaar tegen zou zijn geweest… zoals Diederik* en Emile nu al spijt hebben hun hand te hebben overspeeld… en daarmee zichzelf buiten spel te hebben gezet...

 

 

Opa Beer, 28 april 2012.

 

 

* In 'De fabel van de aap en de schildpad' hieronder waarschuwde Opa Beer al:

 

"Aan Samsom de opgave een ‘vriend’ van het Nederlandse volk te worden... en niet, zoals Cohen, gewoon ‘een goede kennis’ te blijven. Daarbij zal hij wel een realistischer politiek moeten gaan voeren dan hij aankondigde: superlinks willen opereren isoleert de partij verder... en maakt regeren onmogelijk. Ook een oppositie heeft een taak te vervullen in een moeilijke economie... en daar moeten elitaire idealen wel eens even voor opzij worden gezet zonder aan 'vriendschap' te kort te hoeven doen"...

 

Kennelijk tegen dovemansoren gezegd...

       

 

 

 

Reacties aan fabelsvanguido@live.nl

 

 

 

 

Doorzenden mag onder vermelding van copyrights © www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

 

 

 

 

                                                        damhert/foto van D. Navez/copyrights zie bron 

  

 

 

 

De fabel van het zieke hert…

 

 

Een hert lag ziek te bed. Van alle kanten kwamen artsen kijken wat ze voor hem konden doen. Het hert herstelde het liefst op eigen kracht in alle rust, maar zij zochten hem dagelijks op. In ruil voor hun diensten dronken ze uit zijn ven en deden zich te goed aan zijn gras en loofbladeren… Uiteindelijk bleven de artsen weg, want er was niets meer te halen…  Het hert stierf alsnog… nu van de honger en dorst…

 

Aesopus kende deze fabel al en La Fontaine heeft hem op eigen manier berijmd. Het probleem van inhalige artsen is dus al zo oud als de weg naar Rome… Gelukkig zijn niet alle artsen slecht, want beide fabulisten fabuleerden ook De fabel van dokter De Slechte èn dokter De Goede, waarin de patiënt  van dokter De Slechte een drankje had gekregen waaraan hij overleed… wat dokter De Goede zeer betreurde, want hij had zijn patiënt graag nog een tijdje in leven gehouden... waarbij de vraag rijst wat goed is en wat slecht...

 

In zijn column de adder aan de borst hekelde Opa patiënten, die artsen molesteren… maar artsen zelf zijn ook niet allemaal brandschoon: 5% van de artsen overdeclareert en sjoemelt jaarlijks voor één miljard... uit de hand gelopen ziektekosten wegens overbehandeling... en foute griepvaccins, provisies en levensbedreigende implantaten spreken voor zich…

 

Ook Opa Beer heeft in de loop der jaren heel wat medische koekenbakkers, kwakzalvers, profiteurs en andere amateurs de revue zien passeren, voor wie geld verdienen nummer 1 was… Opa’s respect voor toegewijde artsen met een menselijk hart is daardoor navenant toegenomen…  zij verdienen alle lof!

 

Hippocrates, de stamvader van de Westerse geneeskunde, liet 400 v. Chr. afgestudeerde artsen een artseneed afleggen: “in elk huis waar ik binnentreed, kom ik in het belang van de patiënt”… geen luxe kennelijk… welk inzicht Opa doet denken aan bovenstaande fabel. Wellicht verklaart deze frase tevens, waarom artsen een praktijkbezoek prefereren boven een visite aan huis...

 

In de 12^e eeuw n. Chr. schreef de joodse geneesheer Maimonides Het gebed van de arts: “Voorkom dat geld mijn gedrag beïnvloedt en laat mij ruimhartig rijk èn arm helpen”… Gebeden dienen meestal om datgene af te smeken, wat niet voor de hand ligt en zelf moeilijk te realiseren is…

 

Tot op heden leggen artsen de eed van Hippocrates af, regelmatig aangepast aan de mode van de laatste tijd… de oorspronkelijke eed, kennelijk aan inflatie onderhevig, heeft afgedaan… vandaar…

 

Niet voor niets betaalde een patiënt in het oude China zijn dokter alleen zolang hij gezond was… en niet voor niets heeft dit thema door de eeuwen heen de literatuur geïntrigeerd:

 

Molière schreef diverse stukken rond het doktersthema: Le médecin volant, Le docteur amoureux, l’Amour médecin, Le médecin malgré lui en, last but not least, Le malade imaginaire -  De ingebeelde zieke, die artsen frequenteert, maar baalt van al hun exorbitante rekeningen...

 

Bij de vraag naar overleven gaat het menig dokter er toch vooral om, dat de dokter overleeft… getuige het toneelstuk Knock… ou le triomphe de la médicine uit 1923 van Jules Romains… die in de voetsporen van Molière trad bij het hekelen van de geneeskundige stand…

 

Zakenman Knock zag geneeskunde als koopwaar onder het motto gezonde mensen zijn  zieken, die hun eigen toestand nog niet kennen… Na zijn gratis consult en, naar moderne begrippen, total body scan belandde menig gezond persoon plotseling ziek in bed… en vulde een voormalig hotel zich als sanatorium… op voorschrift en ten gunste van de portemonnee van dokter Knock… en tot plezier van het theaterpubliek van dit literaire blijspel… Het lachen om het vermakelijke stuk impliceert het uitlachen van de medische stand als wraak voor zijn inhaligheid…

 

Ach… kwakzalvers, charlatans en zakkenvullende artsen… ze zijn van alle tijden… Inmiddels is de ven, net als voor het hert, ook voor hen opgedroogd, het gras afgekauwd, de bomen kaal en… de schatkist leeg…

 

 

Opa Beer, 20-4-2012. 

       

 

 

 

Reacties aan fabelsvanguido@live.nl

 

 

  

 

Doorzenden mag onder vermelding van copyrights © www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

 

Reacties van lezers:

 

- Guido, weer een fantastisch verhaal! Ria, Langkawi.

- Guido, elke week lees ik trouw de columns van Opa Beer of een fabel, ik zie er naar uit. En dan denk ik bij mezelf: 'Wat was die La Fontaine dan eigenlijk een knoeier'... :)

Drs. G.S. te H.

 

 

 

 

 

Koffie/foto van Salimfadhley/copyrights zie bron

 

 

 

 

De fabel van de zuivere koffie…

 

 

‘Tante vroeg: Hildebrand, had je nou niet nog koffie willen hebben? Nu was er op dit ogenblik inderdaad niets waar ik vuriger naar verlangde dan naar een kop koffie; maar daar ik mijn tante verdacht dat zij het middel om koffie te vermeerderen zou zoeken in de kunst om ze te verdunnen, bedankte ik edelmoedig’… zinsneden uit de nog immer leesbare ‘Camera Obscura’ van Nicolaas Beets. Maar wat heeft dat met de economische crisis te maken?

 

Geld is net als koffie: het verwatert als de hoeveelheid groter wordt, waardoor je met meer geld minder kunt kopen. Dat heet inflatie. Men kan met de euro minder kopen dan met de gulden, al ontkent de overheid dat. Want de economie wordt geregeerd door rekenmeesters met cijfers, de overtreffende trap in de reeks ‘leugentjes – leugens – cijfers’. Van hogerhand wordt er water bij de wijn gedaan. Critici noemen dat manipulatie, rekenmeesters creatief boekhouden, en politici handig manoeuvreren… De overheid is met haar belastingheffing zelf de grootste inflatiemaker… die dat echter niet wil terugzien in inflatiecijfers om een loon-/prijsspiraal te voorkomen… vandaar…

 

Inflatie wordt berekend via het boodschappenmandje van de gemiddelde Nederlander... die niet bestaat: Inkomens kun je uitrekenen, maar uitgaven zijn voor ieder verschillend… En volgens veel indexen worden inkomens niet conform de inflatie, of zelfs helemaal niet gecompenseerd. Uitgaven stijgen, inkomsten blijven gelijk… mensen geven minder uit… de economie stokt… een spiraal…

 

Inflatie wordt vaak als ‘spook’ afgeschilderd vanwege de hyperinflatie van de oude Reichsmark en recenter in Argentinië: ’s-morgens was brood goedkoper dan ‘s-middags. Inflatie verdient serieuze aandacht, want het vertaalt zich in oplopende rente: ook beleggers willen compensatie voor inflatie.

 

Maar je moet inflatie ook niet overdrijven, zoals Merkel doet… De econoom Keynes pleitte in 1936 juist voor geldverruiming, dus inflatie, om de in De Grote Depressie vastgelopen economie vlot te trekken… zijn anticyclische begrotingspolitiek was een groot succes! En menig minister van financiën is stiekem blij met inflatie, waardoor hij met goedkoper geld de staatsobligaties kan aflossen… Bij een licht inflatoir beleid is ook de burger er bij gediend, die immers met goedkopere euro’s sneller zijn hypotheek kan aflossen… mede in belang van banken en fiscus… Verplichte aflossing wordt dan een haalbare kaart voor burgers, die door banken bewust waren overgefinancierd…

 

Dat wil niet zeggen, dat de overheid met geld moet strooien in de consumptieve sfeer, zoals Den Uyl deed in de jaren 1973-1977. Dit kabinet moet daarentegen juist die segmenten stimuleren, waaruit nieuwe impulsen te verwachten zijn, zoals het in het slop geraakte onroerend goed.

 

Het is tegenwoordig bon ton af te geven op onroerend goed en de hypotheekrenteaftrek, met de president van De Nederlandsche Bank en de Autoriteit Financiële Markten voorop… die nu de fouten van hun voorgangers de andere kant op overdrijven en de markt afknijpen in plaats van te stimuleren. De onroerend goed bubbel is een uitwas, die hun voorgangers hadden moeten voorkomen. Onroerend goed is door de eeuwen heen een stabiele factor geweest en een motor van economie, huisvesting en werkgelegenheid. Daarom is de eensgezinde opstelling van PvdA en PVV deze week inzake de hypotheek voor tweeverdieners een goed begin om deze markt vlot te trekken.

 

Het tegenovergestelde van inflatie is deflatie: geld wordt dan meer waard. Prachtig toch? Nee, in de praktijk werkt dat juist averechts: mensen gaan sparen in plaats van besteden… producten blijven op de plank liggen… gaan in de uitverkoop… mensen wachten verdere prijsdaling af… een andere negatieve spiraal: het Japanse model van jarenlange stagnatie van een economie, die nauwelijks nog is vlot te trekken. Daarom wond Potgieter zich zo op over beleggingen in risicomijdende obligaties, zoals Opa Beer onlangs schreef in onderstaande Fabel van Jan Salie…

 

De rekenmeesters vinden dat onze economie niet defla(t)teert, omdat zij de economie als geheel bekijken. Opa Beer is het niet met hen eens: zoals onroerend goed als sector eerst inflatoir reageerde (steeds meer geld voor minder kwaliteit), reageert die sector nu deflatoir (wachten om straks meer huis voor je geld te krijgen). DNB en AFM werken dat proces nu in de hand... onverantwoord en gevaarlijk! Het betreft immers kapitaalgoederen met grote impact, niet bloesjes in de uitverkoop... Mensen willen nu graag een huis kopen, maar de meeste hypotheekaanvragen worden, ‘dankzij’ DNB en AFM, rücksichtlos afgewezen…

 

De Europese Centrale Bank leent banken goedkoop geld uit om hen vet op de botten te bezorgen… die achterover leunen om er eenvoudig en risicomijdend rendement uit te halen in plaats van het uit te lenen aan kopers van onroerend goed en ondernemers in Nederland… voer voor bonussen. De ECB zou in plaats van deze top down benadering beter kunnen werken aan structurele verlaging en egalisering van de hypotheekrente voor de gewone man… dan gaat de boel vanzelf weer draaien.

 

Rekenmeesters en politici zouden van de literatuur wat kunnen leren… Wat literatuur, economie, politiek en koffie eigenlijk met elkaar te maken hebben? Vraag het aan Hildebrand, Potgieter en koffiehandelaar Max Havelaar… álles! 

 

 

Opa Beer, 13 april 2012.        

 

 

 

   

 

Reacties aan fabelsvanguido@live.nl

 

 

  

 

Doorzenden mag onder vermelding van copyrights © www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

   

 

 

 

 

 

ezel/foto van guido/ © copyrights www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

 

 

De fabel van de boer en zijn ezel…

 

 

Een boer was van het reizen moe,

en ook zijn ezel was wel aan wat rusten toe.

De berg kende een steile bergwand,

en op een vlak gedeelte aanbeland

legde de boer zich te rusten in het groene gras,

dat gratis groenvoer voor zijn ezel was. 

Het snurken van de boer toonde dezelfde regelmaat

als waarin het grazen van een ezel gaat.

Na een uurtje had de boer zijn uiltje wel geknapt,

een wakker lezer heeft dat natuurlijk al gesnapt.

Nog wat slaperig keek de boer wat om zich heen…

maar toen verstrakte zijn slaperige blik meteen.

De boer raakte, in de ezel z’n optiek,

ineens behoorlijk in paniek:

de ezel stond met zijn achterpoten op de rand

van de eerder al vermelde steile bergwand.

Eén stapje achteruit was voor de ezel uiteraard fataal,

dat weten wij als lezers natuurlijk allemaal.

De boer was, dat kon je aan hem zien, enorm opgewonden…

hij greep het touw, rond de ezelskop gebonden,

en begon er aan te trekken, met heel zijn boerenlijf,

en dat was respectabel, geloof me, dat was buiten alle kijf.

Maar de boer heeft dadelijk gemerkt,

dat trekken aan een ezel averechts werkt.

Niet alleen het aantal kilo’s bood de boer nogal wat tegenstand,

ook de koppigheid van de ezel bracht hen dichter bij de rand.

De ezel, die duidelijk niet had ingeschat,

dat hij geen overlevingskansen had,

stortte uiteindelijk in het ravijn,

en de boer viel op zijn neus, ook dat deed hem gevoelig pijn.

Hij krabbelde op en stond vervolgens te treuren.

Een passant, die alles had zien gebeuren,

zei: “Ezels staan om hun koppigheid bekend,

dat moest jij weten als volwassen boerenvent.

Als zuinige boer dacht je, dat dit boterzachte gras

‘gefundenes fressen’ voor je ezel was,

maar in plaats van trekken had je je ezel beter kunnen lokken

met wat halfzachte havervlokken.

Dat had je beter kunnen proberen

dan de boel zo te forceren.”

De boer maakte zich beschaamd uit de voeten,

en vervolgde, te voet wel te verstaan, zijn route…

 

© Guido, 6 april 2012.

 

 

   

 

Reacties aan fabelsvanguido@live.nl

 

 

  

 

Doorzenden mag onder vermelding van copyrights © www.fabelsvanguido.nl

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

adders/foto's en copyrights van guido

 

 

 

"Geruchten kun je niet voor zijn… zij sluipen als sissende slangen sneaky door gras en struikgewas… in alle kringen en verschijningsvormen… netwerken van kostbare vriendschappen verstorend"… © Opa Beer 

 

 

 

 

 

De fabel van de adder aan de borst…

 

 

Een boer kreeg medelijden met een bevroren slang, die hij op zijn land had gevonden. Hij koesterde hem onder zijn jas aan zijn borst. Eenmaal ontdooid, beet de slang zijn weldoener. De boer hakte met een bijl zijn kop af…  zijn verdiende loon. De moraal: een weldoener krijgt heel vaak ‘stank voor dank’… maar dat mag niet ongestraft blijven…

 

Van deze fabel, die we al kennen van Aesopus, zijn vele covers bekend, zoals van La Fontaine, die de slang liet ontdooien naast de open haard… met hetzelfde ondankbare resultaat. In het Nederlands kennen we ook uitdrukkingen als ‘een adder aan je borst koesteren’ voor misbruik van iemands goedheid… ‘ondank is ’s-werelds loon’… en ‘bijt niet de hand die je te eten geeft’…

 

Fabels en uitdrukkingen zijn destillaten, geabstraheerd van opmerkelijke gebeurtenissen… gesublimeerde en veralgemeniseerde teleurstellingen en ervaringen… dus niet tot een bepaalde persoon te herleiden. We kunnen er dan ook van uitgaan, dat ondankbaarheid door de eeuwen heen een vaak voorkomend verschijnsel is…

 

‘Gastvrijheid’ was bij de Grieken de hoogste deugd… misbruik ervan de grootste misdaad… op één lijn met ‘lijkroof’ en ‘ondank’… er stond de doodstraf op... Ook als je daarvan geen voorstander bent, kun je je voorstellen, dat verontwaardiging de verontschuldiging ervan kan zijn…

 

In ons Burgerlijk Wetboek kan als uitvloeisel daarvan een erfgenaam zijn erfrecht verliezen wegens onwaardigheid, zoals na (beraming van) moord of diefstal van de overledene… Indien feitelijk nog mogelijk, kan onwaardigheid worden opgeheven, als de erflater de erfgenaam vergiffenis schenkt… kennelijk de inbreng uit katholieke hoek bij de totstandkoming van de wet: het immorele doen zonder de kans op eeuwigheid daarvoor te willen verspelen…

 

Voor vergiffenis is op z’n minst een ‘sorry’ vereist… anders blijft de ondankbare ‘geen knip (ouderwets woord voor portemonnee) voor de neus waard’…

 

Tegenwoordig is het ‘gewoon’, als neutrale hulpverleners als ambulancebroeders, dokters en brandweerlieden worden gemolesteerd en gehinderd in hun werk… veel strengere straffen zouden op hun plaats zijn…

 

De achtergronden van dergelijke misselijke daden variëren van drugs, drank, paniek en onmacht… tot psychiatrisch wangedrag… Ze gebeuren in elke tijd, op elke plaats, in alle kringen… In elk geval is sprake van een implosie ten gevolge van een geestelijk vacuüm, dat niet tegen de buitendruk bestand is… in tegenstelling tot een explosie ten gevolge van intern opgekropte woede… maar met dezelfde onvoorzienbare gevolgen: ze verzieken een maatschappij…

 

Voor sommige onwaardigen, geen knip voor de neus waard, is het woordje ‘sorry’ nog te veel gevraagd: ‘Sorry seems to be the hardest word’, zong Elton John… niet ten onrechte…

 

 

Opa Beer, 31 maart 2012.

 

 

 

 

 

Reacties aan fabelsvanguido@live.nl

 

 

  

Doorzenden mag onder vermelding van copyrights © www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

 

 

 

 

  

 

                  Koning Leo III/foto van bOb/alle copyrights voorbehouden 

 

 

 

 

De fabel van koning leeuw en de verkouden vos…

 

 

Koning leeuw liet al zijn vazallen ontbieden. Zijn verzoek gold als bevel, dus was ieder op tijd voor het feest in zijn paleis, dat anders oogde dan het Versailles uit La Fontaine’s tijd: een grot vol drollen en kadavers... De beer verdroeg de stank niet, snoot demonstratief zijn neus en… werd geboeid afgevoerd. De aap gooide het over een andere boeg… overdreef als een hofnar de moed van de koning, sprak vleiend over de ambiance en welriekende geuren in het hol en… werd eveneens afgevoerd. De leeuw vroeg de vos getergd, of hij de dood kon ruiken. Deze zei: “Momenteel kan ik niets ruiken… ik ben namelijk erg verkouden” en… hij bleef ongedeerd…

 

De verhouding tussen koning en onderdanen is altijd een moeizame geweest: hij bood bescherming aan zijn onderdanen, die in ruil daarvoor belasting betaalden en als soldaten in zijn leger dienden. Het probleem lag altijd in de afbakening en breideling van de macht van de koning… dat is van alle tijden en landen… tot op de dag van vandaag...

 

Als voorwaarde voor zijn troonsbestijging in 1100 tekende koning Henry 1e van Engeland al de Coronation Charter, beter bekend als de Charter of Liberty, als voorloper van de in 1215 op de Engelse koning Jan-zonder-land door zijn leenmannen afgedwongen ondertekening van de Magna Charta, met regels voor rechtspraak en vrijheid, als voorwaarde voor diens aanblijven als koning.

 

Ook in Nederland is de verhouding tussen koning en volk niet zonder slag of stoot verlopen en werden vrijheid en democratie in een moeizame worsteling om de macht op hem veroverd. Dankzij de liberale staatsman Thorbecke hebben wij in Nederland een parlementaire democratie en een constitutionele monarchie. Hij schreef onder koning Willem II de eerste Grondwet van 1848 en kreeg het zwaar met koning Willem III te verduren, die zich steevast verzette tegen de inperking van diens koninklijke macht.

 

En nog is de slag om de macht niet gestreden: in tegenstelling tot de meerderheid in de Tweede Kamer zegt Rutte staatsrechtelijk niets te willen veranderen en ziet kroonprins Willem-Alexander niets in een ceremonieel koningschap. Toch is een nuancering te prefereren: terugtredend koningschap heeft immers steeds aan gezag en invloed gewonnen wat het aan macht had verloren… als communicerende vaten…  terwijl bepaling van het koningschap vóór aantreden van de nieuwe koning toch de voorkeur verdient boven een afkalving ervan gaandeweg…

 

Vorige week leek er iets veranderd in de staatsrechtelijke verhoudingen: formeel heeft de Tweede Kamer nu het heft in eigen hand genomen bij het na verkiezingen benoemen van een informateur met een specifieke opdracht, tot nu toe benoemd door het staatshoofd. Dat lijkt een hele stap, maar er zit een luchtje aan: al sinds 1971 beschikt de Kamer over dat recht, waar het nooit wat mee heeft gedaan… niets nieuws dus onder de zon en… oude wijn in nieuwe zakken…

 

De ophef over de ‘overwinning’ van de oppositie heeft trouwens juridisch nauwelijks impact: het is geen wijziging van de Grondwet of een wet… slechts van een reglement, eenvoudig weer te niet te doen door een na verkiezingen nieuw samengestelde Kamer. En komen de partijen er na de verkiezingen niet uit, dan komt de Majesteit er toch weer aan te pas… Kortom: veel wol, weinig lol…

 

Wat Mark Rutte er van vindt? Opa Beer denkt, dat die er niet wakker van ligt… hij passeerde bij de formatie van zijn kabinet immers zèlf de koningin... en vindt een staatsrechtelijke wijziging dus overbodig...

 

Onze premier lijkt als de vos in bovenstaande fabel. Zijn commentaar op de recente 'staatsrechtelijke regel' met een luchtje er aan: “Momenteel kan ik niets ruiken… ik ben namelijk erg verkouden”…

 

 

Opa Beer, 24 maart 2012.

 

 

 

 

 

Reacties aan fabelsvanguido@live.nl

 

 

  

Doorzenden mag onder vermelding van copyrights © www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

 Van onze vaste correspondent te Brussel:

 

 

 

Hoi Guido,

Toevallig was ik ook enkele dagen erg verkouden en inderdaad, zowel smaak als reuk minimaal, en net als de vos in jouw fabel ben ik nog steeds ongedeerd.

Altijd al een voorstander geweest van ceremonieel koningschap. Zoals je zegt, is dit slechts een kwestie van reglement, dus niets nieuws onder de zon.

Het is slechts een signaal aan Alexander, dat hij zich niet meer met de regeringsformatie hoeft te bemoeien in de nabije toekomst (en terecht)

Groet,

Peter

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                          

   chimpansee/copyrights zie bron

 

 

 

 

 

De fabel van de aap en de schildpad…

 

 

Een aap deelde bij de rivier vruchten met een schildpad, voor wie die te hoog gegrepen waren, en gaf er ook enkele mee voor diens vrouw. Dat leidde tot vriendschap tussen de mannen. Toen de vruchten op waren, verlangde de aap naar zijn groep…  De schildpadvrouw zag haar voedseltoevoer stagneren en kreeg zin in soep van apenhart. Haar domme man nodigde de aap uit voor een etentje, zwom met hem op zijn rug over de rivier en verklapte hem het voorgerecht. De slimme aap liet de schildpad rechtsomkeert maken “omdat hij zijn hart thuis had laten liggen” en maakte zich bij de oever uit de voeten. Terug bij zijn familie vertelde hij zijn avontuur. “Maar hij was toch je vriend?”, vroegen zij. “Dat dacht ik ook, maar hij bleek slechts een goede kennis”…

 

Deze eeuwenoude fabel was bekend in Azië en Afrika, in allerlei variaties… steeds met vermeende vriendschap als onderwerp, en in Nederland werd hij in diens versie genoteerd door Jacob Cats…

 

Opa Beer schreef op 4 juni 2011: vriendschap kan omslaan in zijn tegendeel… les extrèmes se touchent… een even oud als triest fenomeen. Zo werd Cicero, nota bene schrijver van een verhandeling over ‘de vriendschap’, vermoord met instemming van zijn ‘vriend’ en protégé Octavianus… en kennen we het verhaal van verrader Judas en verloochenaar Petrus…

 

Ook Aesopus werd onder valse beschuldigingen ter dood veroordeeld: hij zou zijn fabels niet zelf hebben verzonnen - overigens geen voorwaarde voor een goede fabel, het gaat immers om ‘het verhaal’, de eigenlijke betekenis van ‘fabel’ - en het gerucht breidde zich uit: hij zou zelfs gouden offerschalen hebben gestolen uit de tempel van Delphi… De beul duwde hem in het ravijn in opdracht van de priesters, die Aesopus’ populariteit en kritiek ten koste hadden zien gaan van hun inkomsten, waarvoor zij de giften van het volk aan de goden misbruikten… en daarom die geruchten hadden verspreid…

 

Geruchten kun je niet voor zijn… zij sluipen als sissende slangen sneaky door gras en struikgewas… in alle kringen en verschijningsvormen… netwerken van kostbare vriendschappen verstorend…

 

In vriendschapsverhoudingen komen geruchten vaak voort uit een ogenschijnlijk paradoxale mengeling van bewuste bewondering en onbewuste jaloezie… juíst van die vriend… Dat verraadt een klassiek thema: een ‘vriend’ weet door wederzijdse sympathie toegang te krijgen tot die ander, waarmee hij zich gevoelsmatig identificeert… ook al ontbreken hem de capaciteiten, waarom hij die ander nou juist zo bewondert… die hij wil naäpen, maar die voor hem te hoog gegrepen zijn, waaraan hij niet kan tippen, waar hij met z’n pet niet bij kan… welke onderlinge deviatie hen vervolgens door onbewuste jaloezie wegens dat tekortschieten van die ‘vriend’ weer van elkaar vervreemdt… en terugbrengt tot het niveau van ‘goede kennissen’ of, in het uiterste geval, tot ‘vijanden’ maakt… het eb en vloed in intermenselijke relaties…

 

Bewondering en jaloezie blijken dus keerzijden van dezelfde medaille, zoals haat en liefde dat ook kunnen zijn. Het is geen toeval, dat dergelijke dramatische ontwikkelingen als gevolg van jaloezie zich vrijwel altijd voordoen in even dierbare als delicate relaties van vrienden en familie, die zich met elkaar kunnen en willen meten… en elkaar na aan het hart liggen… lagen…

 

Ook in de politiek kent men geruchtenstromen… met een heel ander uitgangspunt en van een heel ander kaliber… opzettelijk in gang gezet… bijvoorbeeld door het lekken van gevoelige informatie… zoals Plasterk vorig jaar moest toegeven… een het maatschappelijk vertrouwen ondermijnende manipulatie… uitsluitend op politiek gewin en eigenbelang gericht opportunisme… een faux pas, die hem, terecht, altijd zal worden nagedragen… waarmee hij zijn aanvankelijk krediet verspeelde…

 

Inmiddels heeft Diederik Samsom het hart gestolen van de overgrote meerderheid van de PvdA-leden als opvolger van Job Cohen, zoals Opa Beer in zijn column 'De fabel van het ezelsdilemma' van 25 februari 2012 al suggeerde... en niet de bij Pauw en Witteman gedoodverfde Ronald Plasterk...

 

Een overwinning van de democratie: het volk heeft genoeg van trucs en wenst onkreukbare leiders... Aan Samsom de opgave een ‘vriend’ van het Nederlandse volk te worden... en niet, zoals Cohen, gewoon ‘een goede kennis’ te blijven. Daarbij zal hij wel een realistischer politiek moeten gaan voeren dan hij aankondigde: superlinks willen opereren isoleert de partij verder... en maakt regeren onmogelijk. Ook een oppositie heeft een taak te vervullen in een moeilijke economie... en daar moeten elitaire idealen wel eens even voor opzij worden gezet zonder aan 'vriendschap' te kort te hoeven doen... 

 

 

Opa Dopoulos Beer, 17 maart 2012.

 

 

 

 

 

Reacties aan fabelsvanguido@live.nl

 

 

  

Doorzenden mag onder vermelding van copyrights © www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

 

 

dood van een vrek/Jeroen Bos/copyrights zie bron

 

 

 

 

De fabel van de vrek en zijn begraven schat…

 

Een eenzame oude vrek begroef zijn goud in zijn toekomstig graf, dat hij elke dag bezocht. Dat viel de doodgraver van het kerkhof op, die het goud opgroef en inpikte. Een voorbijganger gaf de vrek, ontroostbaar bij zijn lege graf, een grote kei: “Vul met deze steen dat lege gat… als je er niets mee doet, is die net zo weinig waard als je voormalige gouden schat”. Een hele troost voor hen, die hun vermogen onlangs zagen verdampen. Voor hen heeft Opa trouwens een goeie tip…

 

In Opa’s vorige column lazen we, dat Potgieter een broertje dood had aan de Jan Saliegeest van zijn tijd: in plaats van te investeren, zoals in de Gouden Eeuw, kochten de renteniers staatsobligaties, die weldra waardeloos bleken… als een steen in een leeg graf. De geschiedenis herhaalt zich…

 

Diefstal en hebzucht, twee broertjes uit een liefdeloos huwelijk, zijn door de eeuwen heen geliefde thema’s geweest in allerhande literatuur: van Aesopus, die deze fabel al vertelde, tot La Fontaine, die hem op rijm zette… van Plautus in diens blijspel Auluraria, ‘de gouden pot’, en de bewerkingen ervan: De ware nar uit 1617 van P.C. Hooft en Coster… en l’Avare, ‘de vrek’, van Molière  in 1668…

 

Tegenwoordig valt al gauw het moderne juridisch woord plagiaat, in het Nederlands letterroof of letterdieverij… maar daar werd vroeger anders over gedacht... denk aan de Aeneis van Vergilius als de tegenhanger van de Ilias en Odyssee van Homerus: geen groter eerbetoon aan de oorspronkelijke auteur dan een aemulatio, een voortreffelijker versie van het oorspronkelijke werk… uitgaand boven de translatio… equivalenten van de hertaling en de vertaling… terwijl de Aeneis vele epigonen heeft geïnspireerd: van Dante tot Vondel, en van Purcel tot Berlioz...  

 

Zo is maar een deel van de fabels van La Fontaine  oorspronkelijk van La Fontaine zelf… putte hij voor zijn Contes, zijn vieze verzen, uit Dante en Boccacio… zinspeelde Vondel met zijn Gijsbrecht op zijn beurt op Vergilius' Aeneis, waartoe hij met dichterlijke vrijheid het schip 'Zeepaard' substitueerde voor het Trojaanse paard, en zocht hij met zijn Jeptha een overtreffende trap van de Schot Buchanan… ‘leende’ Potgieter de naam Jan Salie uit de klucht Jan Saly anno 1622 van W.D. Hooft, die zelf het thema had gehaald uit Les cent nouvelles nouvelles uit 1486, op zichzelf al een bewerking van de Decamerone… stonden John Bull van Washington Irving en slaaphoofd der Deutscher Michel als icoon voor de personificatie van Jan Salie… en putte P.C. Hooft zich in zijn Nederlandsche Historiën zelfs uit met een imitatio van de stijl van Tacitus… een reprise in de geest van de renaissance, de wedergeboorte... van de klassieken…

 

Het literair arsenaal was toen nog overzichtelijk… men kende zijn klassieken en de straal van de intellectuele kring der Rederijkers was beperkt… bronvermelding zou als aanfluiting zijn ervaren… een onderschatting en daarmee belediging van de lezers... zoals het tegenwoordig onnodig zou zijn bij de quote ‘a good poet steals, a bad poet borrows’ de naam van T.S. Elliott of Picasso te vermelden… zoiets als: goede wijn behoeft geen krans…

 

Met La querelle des anciennes et des modernes kwam de omslag, de strijd tussen de Klassieken, onder wie La Fontaine, onder leiding van Boileau, en de Modernen onder leiding van Perrault onder invloed van het rationalisme van Descartes en Pascal. De klassieken werden van het podium verdreven… parallel aan de actie tomaat bij ons in de jaren 1970... alles moest nieuw zijn... 

 

Charles Perrault introduceerde, vanuit het Latijn... dat wel, een ‘nieuw genre’, sprookjes… van toen af in de mode. Maar het was oude wijn in nieuwe zakken: sprookjes zijn heel oud… veel Arabische sprookjes van 1001 nacht dateren van vóór onze westerse jaartelling. Het sprookje van 'Assepoester' bijvoorbeeld was al bij de Egyptenaren bekend, en bij de Griekse schrijver Strabo als 'Rhodopis'. En de Italiaanse Basile had het sprookje al in 1634 als 'La Gatta Cenerentola' bewerkt. De sprookjes van Gebroeders Grimm en Andersen zijn ook oud. Niets nieuws dus onder de zon… nihil novi sub sole...

 

Later hertaalde La Fontaine zelf zijn fabel van de vrek in een andere versie: de oude vrek had zijn buurman gevraagd een gat voor hem te graven om zijn schat te verbergen en vond het gat leeg terug. Hij verdacht zijn buurman, maar beschuldigde hem niet. Hij zei hem daarentegen over veel meer geld te beschikken en vroeg hem het gat te heropenen. De buurman was bang tegen de lamp te lopen en begroef opnieuw de door hem gestolen schat, om die later mét het meerdere weer achterover te kunnen drukken. Nu was de vrek op zijn hoede en groef die avond zelf zijn schat uit. De buurman keek op zijn neus… de bedrieger was bedrogen…

 

Een goeie tip van Opa Beer voor al die beleggers, spaarders en investeerders, die afgelopen jaren hun geld hebben zien verdampen: verwijt uw bankier, commissionair en beleggingsadviseur niets, maar zeg hem nog meer te willen investeren… the reversed psychology... misschien ziet u nog iets van uw verloren geld terug… en wees dan op uw hoede... 

 

 

Opa Dopoulos Beer, 10 maart 2012.

 

 

 

Reacties aan fabelsvanguido@live.nl

 

 

  

Doorzenden mag onder vermelding van copyrights © www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

 

 

 "De arme poëet" anno 1839/olieverf op doek van Carl Spitzweg (1808-1885)/copyrights zie bron

 

 

 

 

De fabel van Jan Salie…

 

De 19^e eeuw begon vol kommer en kwel. Na oorlogen en handelsembargo’s was de economie internationaal gestagneerd. In deze setting schreef Potgieter zijn allegorie ‘Jan, Jannetje en hun jongste kind’. In thans oubollig Nederlands beschrijft hij oudjaarsavond 1841, waarop hun kinderen op bezoek komen… om de zorgelijke toestand te bespreken van de jongste zoon Jan Salie, mogelijk een epilepticus, immers genoemd naar het kruid, dat epilepsie en bewustzijnsverlies kan triggeren… Het verhaal is in zijn essentie overigens verrassend actueel...

 

Een allegorie is een voortdurende metafoor, een beeldspraak. Het gezin is de maatschappij en de kinderen zijn de leden. Als eerste arriveerde de oudste zoon Janmaat, voorheen gevierd zeeman, maar nu wanhopig… gevolgd door Jan Contant, voorheen geslaagd zakenman, en Jan Crediet, vroeger bankier… Jan de Poëet, destijds succesvol, maar nu een arme dichter… militair Jan Cordaat en koloniaal Jan Compagnie en de mislukte broers Jan Kritiek en Jan Klaassen… en tenslotte het zwarte schaap Jan Salie… allen personificaties.

 

Vader en moeder overleggen met de broers, of zij de lamlendige mislukkeling Jan Salie nog op het rechte pad kunnen brengen… maar geen van zijn broers ziet er nog heil in… waarop vader besluit Jan Salie onder te brengen in een 'hofje', met Jan Kritiek als curator…

 

Treffend is de vergelijking tussen het gezin en de kinderen… en… Europa en zijn landen… met Griekenland als het zwarte schaap Jan Salie: ondanks overleg en ingrijpen zien de lidstaten geen verbetering of hoop op herstel… door Europa waart de besmettelijke geest van Jan Salie…

 

Schrijver-zakenman Potgieter zette zich af tegen de Jan Salie geest van zijn tijd… in tegenstelling tot de spirit van de Gouden 17e Eeuw, waarin handel, bankwezen en kunst wèl bloeiden. Als progressief democraat-liberaal hield hij zijn volk als boodschap voor: schouders eronder… armen uit de mouwen… met volle kracht vóóruit… dáádkracht… weg met de Jan Salie geest!

 

Mark Rutte heeft als premier vriend en vijand verbaasd met zijn liberale stijl van leidinggeven, zijn laconieke, haast nonchalante omgang met grote politieke problemen… en zijn verkwikkende charme. Zijn schijnbaar moeiteloos laveren verraadt stuurmanskunst en aanleg voor staatsmanschap… maar zijn ijver voor bezuinigingen spant het paard achter de wagen, waardoor die bezig is te ontsporen… Hij kan een deltaplan van maatregelen lanceren, die per saldo niets kosten, onmiddellijk effect sorteren, werkgelegenheid scheppen, de economie aanjagen en langetermijn-effecten sorteren.

 

Opa geeft twee suggesties:

 

1. De “hypotheekproblematiek” wordt overdreven, want de fiscale effecten van de aftrek worden goeddeels gecorrigeerd door het huurwaardeforfait en tegenover de omvang van de nationale hypotheekschuld staan spaar- en koopsompolissen, die tot uitkering zullen komen. De positieve effecten van de verlaging van de overdrachtsbelasting zijn volledig tenietgedaan door de starre houding van De Nederlandsche Bank en de Autoriteit Financiële Markten, die vrijwel elke financiering afknijpen. Financiën geeft gas en de toezichthouders trappen op de rem. Onzinnig, abrupt... en uiterst gevaarlijk…

 

Er is een spoedwet nodig, waardoor iedereen zijn spaarpolissen, pensioenrechten, koopsommen en lijfrenten kan afkopen om daarmee boetevrij zijn schulden af te lossen. Het kost de fiscus per saldo niets, vermindert de risico’s en verhoogt de solvabiliteit van de banken, jaagt de economie en de werkgelegenheid aan en lost in één keer het politiek hete hangijzer van de hypotheekschuld op.

 

2. De export van valuta en afhankelijkheid van politiek onbetrouwbare olie- en gasregimes kan worden verminderd. “Groen” is niet langer het geitenwollen monopolie van links, maar keiharde noodzaak. Nederland kent honderdduizenden hectaren platte daken, die volgelegd kunnen worden met zonnepanelen. We hebben de know-how in huis en de productiekosten zijn gedecimeerd, omscholing kan snel en eenvoudig en we hebben de opslagmogelijkheid van overtollige elektriciteit nu voorhanden: in accu’s van elektrische auto’s, waarvan het bezit kan worden gestimuleerd... te beginnen met de auto's met een kleine actieradius...

 

Dat hoeft de overheid niets te kosten, want kan gefinancierd worden door de elektriciteitsmaatschappijen in samenwerking met de woningbouwverenigingen, Ikea's, Gamma's, AH's, en kantoren, die dit fiscaal kunnen afschrijven...

 

Rutte heeft de keus: doormodderen, zodat de wielen van de vastgelopen wagen zich steeds dieper ingraven en de geest van Jan Salie blijft rondwaren… of zijn staatsmanschap bewijzen…

 

 Opa Dopoulos Beer, 3 maart 2012.

 

 

 

'n reactie:

 

 

Hallo Opa Beer,

 

Vanaf 2014/2015 komt een bulk aan spaardeposito's van de in 1984/1985 geïntroduceerde en immens populair geworden spaarhypotheek
vrij ter grootte van ruim 250 mld. Dus wat nou `hoge hypotheekschuld`.
Intussen lijkt het of niemand van Keynes heeft gehoord. En in de jaren
´80 heeft een ´anticyclisch bouwbeleid´de economische motor weer op
gang geholpen. Heb daar zelf nog een pradvies over geschreven voor de
vergadering van de VVB 1982.

Men moet zijn klassieken kennen!
Dat zit bij jou wel goed!

 

Prof. mr. C. A. te L ad V.

 

 

 

Reacties aan fabelsvanguido@live.nl

 

 

  

Doorzenden mag onder vermelding van copyrights © www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

 

 

Cartoon van William Allen Rogers in The New York Herald ca. 1900/copyrights zie bron

 

 

 

 

 

De fabel van het ezelsdilemma…

 

 

Een ezel zag zich geplaatst voor een ezelsdilemma: temidden van twee al even grote als heerlijke balen hooi kon hij geen keuze maken… hij had immers, rationeel gezien, geen reden om de ene baal te verkiezen boven de andere… en aarzelde zo lang, dat zijn hongerdood dreigde… de paradox van het rationele denken… de ezelsparadox… thans actueler dan ooit…

 

Deze fabel, een variant op die van de hond met de twee voederbakken van Aristoteles, ging de geschiedenis in als ‘De ezel van Buridan’, door zijn critici genoemd naar de bedenker ervan, de filosoof Jean Buridan, die vond, dat je moet opletten welke keus het best is in zijn gevolgen…

 

De Amerikaanse econoom Murray Rothbard wijdde er zijn studie Toward a Reconstruction of Utility and Welfare Economics aan om te concluderen, dat de ezel een derde keus had: sterven… Opa Beer concludeert, als praktisch filosoof, tot een vierde keuze: dieren eten allebei de voederbakken leeg, want dát doet een hongerig dier… onbewust en instinctief… ongeacht de diëtische nadelen er van…

 

Zo maakt ieder van ons zijn eigen keus… of niet…

 

Rond 1900 kon het Amerikaanse Congres niet beslissen, of zij het failliete Franse project van het huidige Panamakanaal zou afmaken, dan wel een nieuw kanaal door Nicaragua zou graven. Prompt verscheen bovenstaande cartoon van tekenaar William Allen Rogers in The New York Herald…

 

Ons leven zit vol dilemma’s… die van de kip en het ei, Scylla en Charibdis, the devil or the deep blue sea, Agamemnons’ dochter of de Trojaanse oorlog, het prisoners dilemma, het vals dilemma…

 

Zo moet Job het niet gemakkelijk hebben gehad bij zijn keus: aanblijven… of… aanblijven… Hij had immers, rationeel gezien, geen reden om het een boven het ander te verkiezen… hij wilde allebei… Job kon niet kiezen… en had desnoods gewacht tot het laatste partijlid zou hebben afgehaakt... de hongerdood nabij...

 

Zijn partijgenoten corrigeerden hem te laat - in tijden van crisis is er behoefte aan een sterke, kritische maar constructieve oppositie… Cohens' companen lijden, op een enkele uitzondering na, net als Job, zelf aan een chronisch gebrek aan introspectie… ondanks Opa’s columns over Job vanaf het begin van zijn aantreden als toekomstig minister-president…

 

Zij zien niet, dat hun arbeiderspartij langzaam is verworden tot regentenpartij… geregeerd door doctorandussen op zoek naar carrière in de politieke arena... in een rodeo op en over de ruggen van die ploeterende achterban… waarmee elk contact is verbroken…

 

Maar die achterban voelt dat gebrek aan loyaliteit wèl haarscherp aan… loopt nu achter oppositieleider Roemer aan, wèl primus inter pares, die als een joviale bovenmeester zijn klas voor gaat… of een Wilders, die Henk en Ingrid wèl bij naam noemt, serieus neemt en voor hen opkomt. De regenten hebben de gevolgen van hun keus niet ingeschat, ondanks het advies van Buridan...

 

Regent Asscher lijkt nu wel voor zichzelf de gevolgen van zijn keus te hebben ingeschat… hij komt nog even niet… blijft nog even in Amsterdam… een tussenpaus mag eerst de boel van Job opruimen en de lucht klaren…

 

Oud-regent Oudkerk brengt de Rothbard-variant in: “PvdA, hef jezelf op”… de partij mag sterven - helemaal geen gekke optie!... om als “een mooie nieuwe sociaal-liberaal-progressieve partij” te herrijzen. Tegen die tijd wil Oudkerk wel weer meedoen… een ander mag intussen het werk doen… zo netjes is hij destijds nou ook weer niet behandeld door zijn kameraden...

 

daarbij allebei de kiem leggend voor het latere verwijt: where were you, toen de partij en het land jullie nodig hadden?...

 

Intussen zou Diederik Samson als tussenpaus kunnen fungeren. Hij lijkt er geknipt voor… verstaat als geen ander de kunst ingewikkelde zaken simpel te verwoorden… is dus intelligent...  is begeesterd, integer en draagt zijn hart niet hoog. Het is hem persoonlijk af te raden… want na hem als tussenpaus komen de regenten terug… en blijven de kiezers weg…

 

En die kiezers zijn niet meer het gedweë stemvee van weleer, loyaal tot in den dood... ze hebben hun keus gemaakt… en, al dan niet onbewust en instinctief, de gevolgen ervan ingeschat…

 

 

Opa Beer, 25 februari 2012.

 

 

 

Reacties aan fabelsvanguido@live.nl

 

 

  

Doorzenden mag onder vermelding van copyrights © www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

 

replica's van Pinokkio/copyrights zie bron  

 

 

 

 

De fabel van het 'Pinokkio-complex'…

 

Een oplettende lezer - onze vaste correspondent Peter in Brussel - merkte op, dat ‘De vos en de raaf’ in het Frans in volgorde net andersom is, immers ‘Le corbeau et le renard’. Dat wist hij, omdat hij de Franse versie op school uit zijn hoofd had geleerd. Vanwaar die omkering? Toeval? Opa Beer denkt van niet... er zit méér achter…

 

Hier is sprake van interversie van woorden, zoals er ook interversies van letters, betekenissen, uitdrukkingen of zelfs de moraal van een verhaal bestaan. Zo heet de ‘kaas’ in die fabel fromage in het Frans en in het Italiaans formaggio, aldus een interversie van letters. En is het Fabel  in het Nederlands en Duits, maar Fable in het Frans en Engels...

 

Net zo’n eigenzinnig fenomeen komen we in het Vlaams tegen: woorden letterlijk vertaald uit het Frans, in tegenstelling tot het Nederlands… of omgekeerd… een letterlijke vertaling uit het Nederlands… taalpurisme. Zo zag Opa Beer in Vlaanderen eens een bordje ‘stopplaats voor bus’ in plaats van ‘bushalte’. En op een door Peter toegezonden lijstje, hieronder afgedrukt, komen we het Vlaamse woord ‘rond punt’ tegen in plaats van het Nederlandse ‘rotonde’ en het Franse ‘rond point’…

 

Een dame op je werk vragen of ze even mee naar je ‘kamer’ wil komen, bezorgt haar een rood hoofd, schrijft Peter... want ‘kamer’ is in Brussel ‘slaapkamer’… ‘n kamer op kantoor heet ‘bureau’ of ‘bureel’… ‘n bureau om aan te werken een ‘bureau in het bureel’… en een ‘woonkamer’ is een ‘living’…

 

Waar komt die kennelijke behoefte aan eigenzinnigheid… dat zich afzetten tegen… vandaan?

 

België is onderdeel geweest van het door de Franse Napoleon bezette Nederland. Later verzetten de Belgen zich tegen de autoritaire koning Willem I en met name tegen diens taaldwang, wat leidde tot opstand tegen de Nederlandse koning, waarna het ‘Voorlopig Bewind” in België in 1830 de onafhankelijkheid uitriep…

 

Om een eigen identiteit te creëren en zich te kunnen afzetten tegen de vijanden Frankrijk en Nederland, creëerden de Belgen een eigen taal, een eigen idioom… en zo is het ook elders gegaan: bij de achtereenvolgens door Genua, Engeland en Frankrijk bezette Corsicanen… bij de Franse en Spaanse Basken… en bij alle volkeren die naar onafhankelijkheid streven… wordt de streektaal, het dialect, de tongval verheven tot een eigen taal… waarbij men alles van de vijand omkeert…

 

Van de vijand blijft altijd wel iets hangen… een fabel bijvoorbeeld…‘materiële continuïteit’… maar wel in een eigen versie: bijvoorbeeld ‘de vos en de raaf’ in plaats van het Franse ‘de raaf en de vos’…

 

In feite pubergedrag… waarbij het kind, dat snakt naar zelfstandigheid, zich afzet tegen het ouderlijke gezag… het zat is om, naar zijn beleving, verder als een marionet te worden gemanipuleerd... en daarom de rollen... en alles omkeert… ‘verboden dingen’ gaat doen: roken, drinken, tattoos, piercings, rare kleding, ‘verkeerde vrienden’, lang haar, punk, house, sex, drugs, rock ‘n roll, een eigen sms- en turbo-taal… omkering van dag en nacht… op zoek naar een eigen identiteit... Opa Beer noemt dit het 'Pinokkio-complex'...

 

Het is van alle tijden… Hét standaardverhaal op dat gebied is de alom bekende fabel van de horkerige en houterige Pinokkio, als een marionet met schonkige knieën en kuitloze spillebenen en... een onevenredig lange neus… uit edel hout gesneden door zijn geestelijk vader, de houtbewerker en schrijnwerker Gepetto… die hoopte, dat Pinokkio een echte, lees volwassen, jongen zou worden… met de imaginaire fee als verpersoonlijking van de ontbrekende moeder, die hem het leven gaf… waartegenover Pinokkio zelf zijn volwassenheid moest bevechten…

 

Met Japie Krekel als zijn nog te internaliseren gewetensfunctie in de achterwacht krijgt Pinokkio ‘verkeerde vrienden’, vos Jantje Fatsoen en kat Gideon… na een angstige opsluiting door Stromboli komt hij in het ‘land van plezier’ met snoepgoed… ‘verboden middelen’… beleeft hij een interne crisis in de metafore krochten van walvis Monstro… waarmee de metamorfose naar volwassenheid is voltooid…

 

Een kunstenaar laat ons de andere kant van de werkelijkheid zien… keert alles om. Zo hield La Fontaine ons zijn spiegel voor: zijn ‘raaf en vos’ is onze ‘vos en raaf’, maar dan omgekeerd…

 

 

Lijstje Nederlands-Vlaamse uitdrukkingen van Peter:

             

 NL                =          BE

 

Vast en zeker =  zeker en vast

Dat in werking treedt = dat in voege treedt

Een stel vragen = een pak vragen 

Veel wolken =  een pak wolken

Punt uit  = punt aan de lijn

Woonkamer = living  

kamer = slaapkamer

Even en oneven cijfers = paar en onpaar cijfers

Glijbaan = glij-af

Dashboard  =  boordplank

Verdieping   =  verdiep

Kamer (in kantoor)  = bureau of bureel

Bureau in een (bureau)kamer  = bureau in het bureel

Knoflook =  look

Schoonmaken = kuisen

Werkster = kuisvrouw

Spijker = nagel

Mooi weer = schoon weer

Dat is mooi = dat is schoon  

Timmerman (meer de echte vakman) = schrijnwerker

Stoel (met leuning) = zetel

Arts = geneesheer

Kwart over zes = kwart na zes

Het werk is klaar (gereed) = het werk is gedaan

Jurk/kleed (op vloer) = kleed/vloerkleed

Kop koffie = tas koffie

Er was geen hond te zien (dus niemand) = er was geen kat

Jam (op brood) = confituur

Krap/net-aan = nipt

File rijden = aanschuiven

Trots = fier

Ja, de groeten (dus; kom nou zeg) = dag Jan

Rotonde = rond punt

Ergens aankomen (arriveren) = ergens toekomen

Hij is een opschepper = hij heeft 'n dikke nek

Zoek het maar uit = trek je plan maar... 

Iemand iets meedelen = iemand verwittigen

Jan Lul = Piet Lul

Bedankt Peter en, nu we het er toch over hebben:

n..ken = poepen

vr..md gaan = scheef gaan 

 

 

 

 

 

Pinokkio, vos Jantje Fatsoen en kat Gideon/foto van Guido/ copyrights © www.fabelsvanguido

 

 

Opa Beer, 18 februari 2012.            

 

                                  

Doorsturen mag onder vermelding van copyrights © www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

Reacties aan fabelsvanguido@live.nl

 

 

 

'n reactie: "Je bent de koning van de fabels... Geweldig!"

JvM te B.

 

 

Bedankt voor het compliment! Het maakt ons een beetje verlegen...

Guido/Opa Beer.

 

 

 

 

 

 antieke Japanse illustratie/foto van guido/ © copyrights voorbehouden 

 

 

 

  

De fabel van de vos en de raaf…

 

 

Meneer de raaf zat op z’n dooie gemak

 

met een heerlijk kaasje veilig op een tak.

 

Meneertje de vos, gelokt door de geur,

 

sprak heel fluwelig, als elk goed charmeur:

 

“Goedendag raaf, ik mag wel zeggen ‘menéér’!

 

Niet alleen ziet u er uit als een heer,

 

maar uw combinatie van schoonheid van zang

 

maakt u in ons bos tot de hoogste in rang”.

 

Deze woorden deden de raaf oprecht deugd

 

en hij raakte buiten zijn zinnen van vreugd.

 

Door zoveel mooie woorden gevleid,

 

was de raaf tot het sperren van zijn snavel bereid.

 

In een poging een helder lied te laten schallen

 

is hem zijn dierbare buit ontvallen.

 

En zo maakte de vos het stuk kaas soldaat

 

en sprak, alsof hij nog niet genoeg had gepraat:

 

“M’n beste meneer,

 

leer voor de volgende keer,

 

dat de charmeur slecht kan gedeien

 

ten koste van hem, die zich laat vleien.

 

Het is natuurlijk een hard gelag,

 

maar wel een les, die een kaasje kosten mag”…

 

En de raaf, toch wat onthutst na al dat flemen,

 

nam zich beschaamd voor zich er nooit meer tussen te laten nemen…

 

 

 

hertaling door Guido/ © alle copyrights voorbehouden

 

 

 

 

De vos en de raaf  en de krekel en de mier zijn de bekendste fabels...

 

 

‘De vos en de raaf’ is, samen met ‘De krekel en de mier’, waarover Opa Beer zijn vorige column schreef, verreweg de bekendste fabel, oorspronkelijk * van Aesopus… op rijm gezet door La Fontaine… en hierboven hertaald door Guido. La Fontaine droeg zijn eerste serie fabels op aan zijn leerling de kroonprins, Le Grand Dauphin, de oudste zoon van koning Lodewijk XIVe. La Fontaine noemde de toen 8-jarige kroonprins in zijn voorwoord “de beroemde telg van een vorst, de begunstigde van de goden”. Was Jean de La Fontaine zelf eigenlijk een vleier?

 

Het woord vleien heeft, net als fabel, een dubbele betekenis: een oprechte en het tegendeel daarvan.

 

Jean de La Fontaine - “zeg maar Jean” - had zich tot in de hoogste kringen aan het hof van Lodewijk XIVe geliefd gemaakt. Zijn oom Jannart had hem in 1657 geïntroduceerd bij de belangrijke minister Fouquet, met wie Jean bevriend raakte. Voor hem schreef La Fontaine het lofdicht ‘Le songe de Vaux’ ter gelegenheid van de opening van zijn weelderige kasteel en de satirische tekst ‘Les rieurs du Beau-Richard’ voor het ballet. Fouquet haalde zich met zijn Chateau, groter dan dat van de koning, diens jaloezie op de hals, waarna Colbert de kans kreeg de macht van Fouquet, inmiddels beschermheer en Maecenas van La Fontaine, over te nemen…

 

Het was in die tijd geen luxe om de Zonnekoning, door kardinaal Mazarin met goddelijke macht, le droit divin, bekleed, te vleien met woorden. Sterker nog, één woord verkeerd kon je, letterlijk, de kop kosten.

 

En Jean had voldoende realiteitszin om dat gevaar van hogerhand te onderkennen… zijn fabel ‘Simonides door de goden behoed’ begint immers met de opmerking “een man moet in zijn leven drie wezens eren: goden, zijn maîtresse en de vorst, want zij zijn nu eenmaal de baas. En omdat zij gevoelig zijn voor complimenten en verering, worden zij graag door vleierijen gekieteld”. Vleierij als must en bestaansvoorwaarde dus…

 

Maar Jean de La Fontaine was geen vleier in de zin van ‘hielenlikker’. Al op het seminarie, waar hij theologie en rechten studeerde, had hij zich tegenover medestudenten laatdunkend uitgelaten over de misstanden binnen de kerk en de clerus,  reden dat hij van het seminarie werd getrapt: ongeschikt voor het priesterschap… dat kwam goed uit, want La Fontaine bleek gek op vrouwelijk schoon…

 

Ook over de grote Descartes (“cogito ergo sum” - “ik denk bewust dus ik besta”) nam La Fontaine geen blad voor de mond: in zijn ‘Rede voor Madame de Sablière’ verschilde hij openlijk van mening over de slechte positie, die Descartes de dieren gunde. Hij noemde Descartes laatdunkend “een sterveling, om zijn filosofie door heidenen als god geëerd”. Hij nam het, aan de hand van enkele fabels als voorbeelden, op voor de dieren: “Zij kunnen, net als een klein kind, denken zonder zich bewust te zijn”, dus onbewust denkend... En hij prees Madame de Sablière juist om het feit, dat zij tenminste wars was van vleierij…

 

Ook in zijn ‘Contes et Nouvelles’, ‘Verhalen en Nieuwtjes’, een soort feuilleton over het decadente leven aan het hof van Lodewijk XIVe, wond hij er geen doekjes om: hij nam het bizarre leven daar, vol satire, op de hak. Opa Beer publiceerde in zijn column van 8 december 2010 onder de titel ‘De rode oortjes van La Fontaine’ daarvan al eens een stuk hertaling. Nee, een vleier was La Fontaine niet…

 

Nadat Colbert Fouquet had laten arresteren, schreef Jean in 1663 nog de ‘Elegy aan de nimfen van Vaux’, waarin Colbert een verdediging van zijn gehate voorganger zag. De vierde serie ‘Vieze Verzen’ van Jean werd daarom door Colbert verboden als te obsceen… en La Fontaine dook onder bij zijn oom Jannart en koos vrijwillig voor ballingschap in Limoge in Limousin, midden-Frankrijk, ver weg van Versailles, om een arrestatie te ontlopen. Berooid woonde hij vervolgens als gentleman in bij de Hertogin d’Orléans in Luxemburg en, na haar dood, bij Madame de Sablière. Aan ieder van deze dames droeg hij een oprechte toespraak op… omdat zij hem beschermden en oprecht vereerden…

 

Vervolgens dook La Fontaine onder in zijn fabels, anoniemer, afstandelijker dan zijn ‘Contes et Nouvelles’… veiliger ook, naar hij hoopte… Maar de scherpe Colbert  had hem door… las in een fabel als ‘De Vos en de Raaf’ een omfloerste waarschuwing van La Fontaine aan Lodewijk XIVe, die zelf echter te naïef was om dat te begrijpen. Hoewel de koning Jean wel mocht, gingen ook de fabels van Jean in de ban… maar die waren zo populair bij adel en volk, dat ze gewoon gelezen bleven worden.

 

Eerst in 1683, na het overlijden van Colbert, werd La Fontaine gerehabiliteerd door zijn lidmaatschap van de Académie Francaise.

 

La Fontaine een vleier? Hij hield de mensen alleen maar een spiegel voor… en een spiegel vleit niet…

 

 

© Opa Beer, 11 februari 2012.

 

 

 

 

* Er bestaat ook een Indonesische versie, waarbij de raaf een dooie rat in zijn bek houdt. De smoes over de zieke koning, die beter wordt van de zang van de raaf, ontlokt de rat aan de bek van de raaf. Maar die buit bekomt de vos niet: hij blijft steken in zijn keel, kan hem doorslikken noch uitspugen, terwijl water ontbreekt... Hoe het verhaal afloopt... of de vos er in stikt... blijft steken in een cliffhanger... In die versie is de raaf de uiteindelijke overwinnaar en de vos de grote verliezer: de bedrieger bedrogen... 

 

 

 

 

Van onze vaste correspondent Peter in Brussel:

 

 

 

Hoi Guido,

Deze uiterst bekende fabel van La Fontaine heb ik zelfs op de middelbare school in het Frans eens volledig van buiten geleerd of moeten leren. Alleen was de titel "Le Corbeau et le Renard", dus eerst de raaf en dan pas de vos (zie Franse tekst)

Je zegt dat  La Fontaine mensen een spiegel voorhield en dus geen vleier was.

Een spiegel geeft echter wel een spiegelbeeld, dus rechts wordt links en omgekeerd. Als de politiek zichzelf eens een spiegel zou voorhouden, zou dat tot merkwaardige zaken kunnen leiden.  Links wordt dan rechts. 

Wel een interessant gegeven. Heeft Roemer al eens in de spiegel gekeken?

Groeten,

Peter

 

 

 

                                                

Doorsturen mag onder vermelding van © copyrights www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

 

 

 

 

 De fabel van de krekel en de mier/19e eeuws/kunstenaar onbekend/copyrights zie bron

                                                  

 

 

 

De fabel van de krekel en de mier…

 

 

 

Na de hele zomer te hebben gezongen,

 

staakte de krekel haar lied noodgedwongen.

 

Ze vond, overvallen door de noorderstorm,

 

geen vliegje meer, zelfs geen enkele regenworm.

 

Nu de honger begon te knagen,

 

ging ze bij buurvrouw mier haar broodnood klagen.

 

In dit allerlaatste uur

 

restte haar slechts de rol van Leentjebuur.

 

Door honger in het nauw gedreven,

 

smeekte ze haar, teneinde te kunnen overleven,

 

om een lening in de vorm van wat graan,

 

zodat zij zich door de winter heen zou kunnen slaan.

 

- “Nog vóór het één augustus is,

 

heb ik, dat is gewis,

 

de hoofdsom van die winterkost,

 

mèt renten aan u ingelost…

 

daarop geef ik, zoals dat tussen dieren hoort,

 

aan u mijn dierlijk erewoord”…

 

Maar het aan buren lenen van zoveel bijstand…

 

was van de mier nou niet bepaald haar sterkste kant…

 

- “Wat ik mij nou zit af te vragen…

 

wat deed juffrouw Leengraag dan op warmer dagen?”

 

- “Toen heb ik eenieder die het wilde horen

 

dag en nacht met mijn zingen weten te bekoren”…

 

- “Als dat zo is, geef ik geen zier

 

om uw jammerlijk gemier”…

 

 

 

hertaling door Guido/alle rechten voorbehouden

copyrights © www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

 

De krekel en de mier is, met de vos en de raaf, onze bekendste fabel...

 

 

 

Oorspronkelijk van Aesopus… op rijm gezet door La Fontaine - dit was zijn eerste fabel...  en hierboven hertaald door Guido. Deze fabel uit de verontwaardiging over de stiefmoederlijke behandeling door de machthebbers van de kunst van Aesopus, om de populariteit van zijn fabels ter dood veroordeeld door priesters in Delphi… zoals ook La Fontaine, lang banneling in Luxemburg, daarover verontwaardigd was. Later kreeg de fabel meer de economische betekenis van loon naar prestatie... Op beide manieren bewijst ‘de krekel en de mier’ haar eeuwigheidswaarde... Maar er is met deze fabel iets merkwaardigs aan de hand… er klopt iets niet…

 

Ook in deze tijd wordt de kunst door de overheid weggezet en moet er als eerste aan geloven. Kunstenaars verliezen hun baan, en… wie niet werkt, moet honger lijden… dus blijft deze fabel actueel… Zoals de fabel ook up to date is in de huidige crisis in Europa: is het redelijk, dat de hardwerkende mier Noord-Europa blijft betalen voor de flierefluitende krekel Zuid-Europa?...

 

‘De krekel en de mier’ heet in het Frans ‘La cigale et la fourmie’, allebei vrouwelijke woorden… dus eigenlijk ‘de krekelin en de mierin’… zoals in de fabel beschreven… en op dat punt klopt het biologisch niet…

 

Van de krekels tsjirpen namelijk alleen de mannetjes de hele zomer door… de vrouwtjes doen dat alleen tijdens het baltsen, in mensentermen sjansen en flirten om aan te geven open te staan voor de paring. Vanuit dat oogpunt gezien moet de krekel in de fabel dus mannelijk zijn geweest… tenzij uw tuin toevallig huisvesting biedt aan een stelletje nymfomane vrouwtjeskrekels, die er wel pap van lusten en daarom de hele zomer baltsen, dus doorzingen…

 

Het tsjirpen komt tot stand door het wrijven van lichaamsdelen tegen elkaar… krekels is niets menselijks vreemd, want ook jongeren schuren op de dansvloer in discotheken… tegen elkaars lichaamsdelen… wat verboden gaat worden: te erotisch … waarmee het menselijk ras met uitsterven wordt bedreigd, net als de krekels trouwens… Wees dus zuinig op jongeren en krekels in uw huis of tuin, want ze doen niemand kwaad… zijn niet schadelijk… brengen geluk… en zonder hen wordt deze vergrijzende maatschappij met uitsterven bedreigd…

 

Ook het seksleven  van mieren is opmerkelijk… de luxe dames paren in hun bruidsvlucht met hun mannetjes vliegend in de lucht, waarna zij zich lid van de Mile High Club mogen noemen… De mannetjes sterven af en de vrouwtjes eten hun bruidsjapon van vleugels op als voedsel voor hun nageslacht… Van werken komt voor de koninginnetjes, de voetbalvrouwtjes in de mierenkolonie, niet veel terecht, dus heeft Opa Beer twijfels over de arbeidsethos van mevrouw mier in deze fabel…

 

In een fabel gaat het echter niet zozeer om het waarheidsgehalte van de feiten… maar veeleer om het verhaal… de moraal van dat verhaal… en om de eeuwigheidswaarde van de fabel…

 

Ook de krekel lijkt literair het eeuwige leven te hebben, zoals vorige week in 'de krekel en de vogelvanger'… en wie kent bijvoorbeeld niet Japie Krekel, het knagende geweten van Collodi’s Pinokkio, die hem uiteindelijk met dodelijke afloop een hamer naar het hoofd slingert om zijn geweten te sussen… En in Dickens’ The cricket on the Hearth spreekt een krekel vanaf de haardmantel de heer des huizes moed in, als hij vermoedens heeft over het toenaderend gedrag van zijn vrouw bij een oudere man…

 

De fabel van de krekel en de mier heeft al 2500 jaar haar bestaansrecht bewezen… evenals onze eeuwige flierefluiter de krekel zelf, die het bezingen van de zomer tot kunst heeft verheven… Beiden zijn het levende bewijs, dat kunst… hoe moeizaam beoefend… hoe stiefmoederlijk behandeld ook… het altijd wint van machthebberds… door hen te trotseren… en gewoon dóór te gaan…

 

 

Opa Beer, 4 februari 2012.

 

 

 

 

               

 

                                    de krekel en de mier/copyrights zie bron

 

 

 

 

 

 

 

antieke Japanse illustratie/foto van guido/copyrights © voorbehouden www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

 

 

Doorsturen mag o.v.v. copyrights © www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

 

Reacties aan: fabelsvanguido@live.nl

 

 

 

 

 

 Aesopus/schilderij anno 1640/ Diego Velásquez/copyrights zie bron

 

 

 

 

De fabel van de krekel en de vogelvanger…

 

 

Toen de schatrijke en oppermachtige koning Croesus* van Lydië, aan de Zwarte Zee, zich de verovering van het welvarende eiland Samos als volgend doel had gesteld, wisten de bewoners daar, dat zij geen schijn van kans hadden, omdat zij geen leger hadden. Zij zouden allen worden gedood en het eiland zou worden geplunderd. De filosoof en leraar Xanthus* stelde zijn welbespraakte slaaf Aesopus* ter beschikking als gezant naar koning Croesus om die te bewegen van verovering af te zien. Maar, zoals u weet, de boodschapper wordt altijd gedood…

 

Xanthus, eigenaar van een school voor retorica, had Aesopus** gekocht op de markt. De slaaf was mismaakt met een bochel, maar viel op door zijn rake opmerkingen… Aesopus bleek een uitstekend leraar en Xanthus zou hem missen, maar hij zou geen overtuigender gezant hebben kunnen zenden…

 

Bij aankomst werd het schip onmiddellijk in beslag genomen en Aesopus werd samen met de bemanning in de kerker geworpen in afwachting van zijn terechtstelling. Aesopus liet de bewaker weten, dat hij interessante informatie had voor koning Croesus. Nieuwsgierig liet deze Aesopus bij zich brengen…

 

Aesopus vertelde Croesus tot diens stomme verbazing de fabel van de vogelvanger, die in zijn netten een krekel in plaats van vogels had gevangen. Hij wilde de krekel, die hij niet kon eten, doden. Maar de krekel zei: "Spaar mijn leven, dan kunt u gratis van mijn zangkunsten genieten", een metafoor voor: "als u ons leven spaart, kunnen we blijven werken en ‘tribuut’, belasting, aan u gaan betalen". Dat laatste was nieuw, en koning Croesus was zo verrukt van dit idee en deze fabel, dat hij het leven spaarde van Aesopus en... de gehele bevolking van het welvarende Samos...

 

In feite was Aesopus de eerste diplomaat… en heeft hij, behalve de tribuut, het begrip metafoor en de fabel geïntroduceerd... zodat hij voortaan als ‘de vader van de westerse fabel’  te boek zou staan. Hij was voor onschatbare waarde voor de Westerse literatuur...

 

Als dank voor zijn diensten werd Aesopus door zijn meester Xanthus ontslagen uit zijn slavernij. De diplomatie van de fabel heeft Aesopus dus het leven gespaard… bij hoge uitzondering!

 

Dit fenomeen, dat op de man, ad hominem, wordt gespeeld in plaats van op de zaak, ad rem, is immers ouder dan de weg naar Rome en komen we door de hele literatuur tegen: al in de Antigone van tragedieschrijver Sophokles (“Iedereen haat de boodschapper van slecht nieuws”), bij de historicus Plutarchus in zijn ‘Parallelle levens’ en diens bewerker Sir Thomas Norths in ‘Parallel lives’, waarin Tiagres de boodschapper het hoofd afhakte, bij Shakespeare in diens Marcus Antonius en Cleopatra, waarin zij de boodschapper de ogen wilde uitkrabben, en in part II van Henry IV. En de Spaanse morenkoning Boabdil gooide met de brief ook de bezorger ervan in het vuur.

 

Ook in de huidige maatschappij is het fenomeen aan de orde van de dag: de advocaat wordt gemolesteerd omdat hij een verkrachter of moordenaar verdedigt, een deurwaarder omdat hij beslag legt, en ambulancebroeders en medici omdat de patiënt dreigt te overlijden… om over het lot van Wikileaks medewerkers met hun boodschappen over onthullingen... ook al zijn ze waar... maar niet te spreken…

 

Het psychologisch mechanisme wat hier achter steekt is volgens Freud de verplaatsingstheorie: je haalt een slecht cijfer, want de leraar kan niet uitleggen… je slaat je vrouw, want je baas is zo’n lul… ‘Zeikers’  zijn dan ook degenen, die je zeggen wat je niet wilt horen… maar wat wel waar kan zijn…

 

Het spiegelbeeld is vleierij: zo wilde Tiagres alléén nog vleiers aanhoren… zoals ook de koningen Lodewijk in Frankrijk zich omringden met vleiers… Gevaarlijk, want juist je vijanden hebben, anders dan vleiers, de neiging je de waarheid te zeggen… omdat ze je niet te vriend hoeven houden… In dat opzicht zijn je vijanden... paradoxaliter... zelfs je enige... èchte... vrienden!

 

In deze kritieke economische tijden wordt de kredietwaardigheid van fondsen en landen afgewaardeerd door ratingbureaus als Fitch, Moody’s, Standard & Poor’s in de V.S. en het Chinese Dagon, met als onmiddellijk resultaat dat de afgewaardeerden méér rente moeten gaan betalen… Niet altijd, maar vaak hebben die analisten gelijk… maar dat wordt meestal niet ‘gewaardeerd’…

 

De roep klinkt dan om de oprichting van een Europees ‘onafhankelijk’  ratingbureau… of om de rating over te laten aan de ‘objectieve’  Europese Centrale Bank…

 

Of Opa gelooft, dat er dan geen druk wordt uitgeoefend op dat rating bureau? Of we ons dan niet in de netten van de vogelvanger vast vliegen? Opa doet er geen uitspraken over... soms is het beter een krekel te zijn...  want, zoals u weet, de boodschapper…

 

 

Opa Beer, 28 januari 2012.

 

 

* In het Grieks: Kroisos, Xanthos en Aesopos 

** ook wel geschreven als Aisopos, volgens Aristoteles geboren te Thracië, volgens velen van de Byzantijns-Romeinse stad Amorium, in het Grieks Amorion, de huidige stad Hisar in 620v. Chr./overleden in Delphi in 560 v Chr.

 

 

 

 

 

 

6 cm. lange mediterrane krekel/foto van guido/zie copyrights 

 

                                                 

 

 

 

 

Doorsturen mag o.v.v. copyrights www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

 

Reacties aan: fabelsvanguido@live.nl

 

 

 

 

 

 

                                                           “Masturbatie” 1913/Gustav Klimt (1862-1918)/copyrights zie bron

 

 

 

 

Noodseks…

 

 

15  van de 100 auto ongelukken worden veroorzaakt door dronken… en 85% door nuchtere rijders… Logischerwijs moeten dus niet de dronken, maar nuchtere automobilisten onmiddellijk van de weg worden gehaald… Het verkeer zal dan veel veiliger worden… Dat was jaren geleden, toen overmatig alcohol in het verkeer strafbaar werd gesteld, het gangbare grapje onder advocaten… maar Opa heeft nooit een advocaat dit horen bepleiten…

 

Deetmans conclusies zijn vernietigend voor de katholieke kerk. Zijn onderzoek betrof het topje van de ijsberg, alleen letterlijk seksueel misbruik… sinds 1947... geen andere vormen van intimidatie, misbruik van positie, mishandeling en sadisme... Toch laten de conclusies alle individuele misbruikzaken tot nu toe ver achter zich: minstens 10.000 door 800 geestelijken misbruikte kinderen… 1 op de 10... 15% van de clerus… Volgens Deetman wist de top van de kerk er van en werd het misbruik in de doofpot gestopt.

 

Nu was dat al lang bekend: al in 1949 werd door Rome een inquisitie ingesteld naar de vrouwelijke psychiater Anna Terruwe en haar adviseur, priester prof. Duynstee. Terruwe adviseerde jonge priesters in seksuele nood zelfbevrediging als noodseks. Rome vond dat zondig*, verbood priesters het consulteren van Terruwe, en verbande Duynstee naar Rome. Pas in 1965 werden zij gerehabiliteerd. De ironie: het celibaat is ingesteld tegen misstanden… en leidde, paradoxaal, juist tot misstanden… De kerk negeerde daarmee apostel Paulus’ woorden: "Trouwen is beter dan van begeerte branden"…

 

Noodseks was voor gefrustreerde priesters te vinden geweest bij nonnen, hoewel je daar ook maar zin in moet hebben… prostituees... bij elkaar of… toch maar bij zichzelf - zonde, dat ze dat niet gedaan hebben... maar niet bij aan hun zorg toevertrouwde kinderen. De reden van misbruik is niet het excuus. En dat misbruik ook in niet-katholieke kringen voorkwam… en nog voorkomt… doet daaraan niets af…

 

Welke juridische wegen tot genoegdoening staan slachtoffers van misbruik tot hun beschikking?

 

Strafpleiter Boone deed aangifte tegen het bisdom Rotterdam, dat hij wil laten vervolgen als criminele organisatie met seksueel misbruik als ongeoorloofd doel… met het rapport-Deetman als voldoende onderbouwing. Hij vindt de kerk voldoen aan alle kenmerken van een criminele organisatie en wil spreekrecht en schadevergoeding voor de slachtoffers. Wie weet… levert zijn verzoek hem cliënten op... maar volgens minister Opstelten kan vervolging niet meer… de misdrijven zijn verjaard…

 

Een rechter kan op verzoek van een belanghebbende of het openbaar ministerie een rechtspersoon, zoals een kerk, ontbinden wegens werkzaamheden in strijd met de openbare orde**… Maar deze weg zal doodlopen op de scheiding tussen kerk en staat: overheidsdienaren mogen niet oordelen over kerkdienaren…

 

Opa Beer zou het als advocaat over een andere boeg gooien***: die van het DES-arrest****… een vergaande, maar bij veel advocaten onbekende uitspraak van de Hoge Raad over hoofdelijke aansprakelijkheid: wie precies in persoon aansprakelijk is voor een onrechtmatige daad, is niet belangrijk… het collectief van personen wordt aansprakelijk gehouden… met een omgekeerde bewijslast…

 

Wat was het geval? Dochters van moeders, die tijdens hun zwangerschap DES hadden geslikt tegen miskramen, kregen allen kanker.  De fabrikanten erkenden verband tussen medicijn en kanker, maar de dochters konden niet de fabrikant aanwijzen, die juist aan haar moeder het middel had geleverd. De Hoge Raad vond het billijk professionals als fabrikanten, die beschikken over boekhouding en archieven, met het bewijs te belasten… en concludeerde tot een vorm van ketenaansprakelijkheid… en de bedrijven moesten de schade onderling verdelen...

 

Dus... hoeven niet alle onrechtmatige partijen  te worden gedagvaard… u kunt iemand uit de keten eruit pikken... u hoeft bijvoorbeeld alleen meneer pastoor, die u handtastelijk heeft benaderd, te dagvaarden… en dan is, als de rechter daarmee accoord gaat, de hele kerk hoofdelijk, dus mede, aansprakelijk. Volgens de Hoge Raad ook, als de schade zowel aan de kant van daders als van slachtoffers een massaal karakter heeft… nou, dat kun je met 800 priesters tegenover 10.000 slachtoffers wel zeggen!  Dat is 12,5 slachtoffer per priester... Bovendien geeft de Hoge Raad terugwerkende kracht tot vóór 1992…

 

Als de 85% toegewijde religieuzen het niet ermee eens zijn dat zij moeten betalen voor de wandaden van de 15% smeerpijpers, mogen zij dat op hun beurt op hen verhalen… het voordeel van een gemeenschap…

 

Wat zal het… eh…geslachts… verkeer  van paters en nonnen dan veilig worden!

 

 

Opa Dopoulos Beer, 21 januari 2012.

 

*       volgens de catechismus is masturbatie "een intrinsiek en ernstig ongeordende handeling" 

**     o.g.v. art. 19 en 20 van boek 2 B.W.

***    o.g.v. art. 99 van boek 6 B.W.

****  gepubliceerd in het Nederlands Juristenblad 1992, pag. 1403 e.v.

 

 

 

van onze vaste correspondent te Brussel:

 

 

 

Hoi Opa,

De jongedame op de afgebeelde tekening geniet er duidelijk van.  Waarschijnlijk is dit de eenvoudigste oplossing zolang er een celibaat bestaat.

Willen priesters op seksueel gebied nog wat meer, dan hebben ze elkaar, al dan niet gecombineerd met nonnen.  Een nadeel: aantrekkelijke jonge nonnen zijn nog nauwelijks te vinden.

Misschien zijn er in de zeer zuidelijke delen van Europa mogelijk nog wat late intredens. Het wordt dan wel wat reizen voor priesters uit ons eigen land, maar wat je ver haalt is lekker, zegt een bekende uitdrukking.

Kortom het celibaat afschaffen of een RK reisorganisatie oprichten die seksreisjes voor behoeftige priesters gaat organiseren. Er zijn al de nodige locaties in Azië die hierom bekend staan. 

Wat betreft de ketenaansprakelijkheid zal het lastiger worden naarmate de schakels anoniemer zijn en zich dan ook nog in verafgelegen exotische gebieden bevinden.

Misschien een gat in de markt om een dergelijke RK reisorganisatie op te zetten. Iets voor Opa?

Groet,

Peter, Brussel 220112 

  

Nee Peter, dank je, niets voor Opa... die heeft genoeg gehad! Maar ga gerust je gang, goed idee!

De enige aantrekkelijke non vond Opa de frêle Audrey Hepburn in de film The Nun's Story...

Groet,

Opa.

 

 

 

 

Doorsturen mag o.v.v. copyrights www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

 

Reacties aan: fabelsvanguido@live.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

stenen kruik/copyrights zie bron

 

 

 

De bende van Job…

 

 

“Job, je hebt er een bénde van gemaakt! Henk en Ingrid zijn naar de PVV en de arbeiders zitten nu bij de SP. De partij is leeggelopen en wat er van over is, is zwaar gefrustreerd! Als er tien sterke mannen over zijn in onze gelederen, is het véél”, stond de kersverse voorzitter van de PvdArabieren, zoals Wilders altijd schampert, te oreren in een droom van Opa… waarin hij Hans zag zwetsen... eh...  zweten in zijn zelfgebreide geitenwollen slobbertrui in een achterkamertje van het partijbureau. “Ook al is het a hell of a Job, je hebt nog één kans om hem te couperen”... Schijnbaar onverstoorbaar spoot Job PvdA-rode ketchup over zijn gortdroge tosti… hij rook bloed. “Komt voor de bakker”, reageerde hij rustig. Wat een nachtmerrie!…

 

Een oud-testamentisch volkje plunderde regelmatig het land van ene Gideon, waarbij zij, met een overmacht aan manschappen, ook verkrachting en moord niet uit de weg gingen. Elke officier droeg een fakkel en had 10 man onder zich… Gideon liet het er niet bij zitten en vormde met slechts 300 man zijn Gideonsbende.

 

Wie niet sterk is, moet slim zijn…  dus plande Gideon een verrassingaanval op de vijand. In het holst van de nacht sloop zijn bende naar het vijandig kamp, ieder bewapend met een fakkel en een stenen kruik… Op het sein van Gideon ontstaken allen hun fakkel en lieten tegelijk met veel kabaal hun kruiken kapot vallen… holle vaten klinken het hardst… De in hun slaap overvallen vijanden vluchtten in paniek, bang dat elke fakkel stond voor 10 soldaten… Job herinnerde zich dit verhaal vaag...

 

Paginagroot  kondigde Job in De Telegraaf zijn geheime verrassingsaanval aan: in 2012 zal hij het rechtse kabinet destabiliseren en de kiezers terugwinnen… Nou is de weg naar het gechampagneerde nieuwe jaar altijd geplaveid met goede voornemens, waar in de praktijk niets van terecht blijkt te komen… maar Job zou nu doorzetten!

 

In dit tijdperk van informatie dromen we... om alles te verwerken... en onze harde schijf te defragmenteren… waardoor onbewust de harde realiteit wordt gedempt in onze ongebreidelde fantasie… dus droomde Opa verder…

 

Niemand wist, dat Job zijn aanvalsplan tot in de puntjes geregeld had: voorbereiding kenmerkt de professional! Op een ochtend toog Job, als arbeider vermomd, naar de plaatselijke Blokker. Met het laatste partijbudget bestelde hij 10 kruiken en  fakkels. “Kruiken lukt… maar fakkels zijn er in de zomer weer”, zei het winkelmeisje kordaat. “We hebben nog wèl 10 kaarsen, van de kerst”. “Ook goed”…, mompelde Job, en stopte alles in een tasje.

 

Op een donkere avond sloop Job, op de voet gevolgd door zijn 10 gezworen partijregenten, als arbeiders over straat. Hij was getipt door een lek, kennis van Ronald: Geert vergaderde niets vermoedend met Henk en Ingrid, Dion en nog enkele hoge partijbonzen in een achterzaaltje van een geheim gehouden uitheems restaurantje… 

 

Fase 1 van Jobs krijgsplan zou weldra een feit zijn… Muisstil schaarde Jobs bende zich voor het raam van het zaaltje...

 

"Ik moet plassen”, fluisterde Plasterk opeens… “Wij ook”…, vielen de anderen hem zenuwachtig bij. Een echte leider houdt te allen tijde zijn hoofd koel. “Doe het maar in jullie kruiken”, besloot Job stijdvaardig. “Klaar?”, informeerde hij na enkele minuten… “Ja”, fluisterden zij in koor…

 

Op een geheim teken van Job ontstaken ze alle tien hun kaarsen… en lieten ze tegelijk… hun rubberen kruiken vallen… Geert keek verbaasd op… wat hoorde hij? Een doffe plof. Hij opende het raam, overzag in één oogopslag het strijdtoneel… en sprak: “Ach, niets bijzonders, gewoon een stelletje slappe zakken… kruikenzeikers… en… plaszakken... Laat ze ploffen"... Hij sloot het raam en hervatte de vergadering. Fase 1 ging als een nachtkaars uit…

 

Wie een kuil graaft voor een ander… is een arbeider… droomde Opa… totdat hij... badend in het zweet… maar gelukkig niet in een zelfgebreide geitenwollen slobbertrui… wakker schrok... 

 

Hebben deze heren politici in deze moeilijke tijden niets beters te doen?... dacht Opa, toen hij zijn droom uit had...

 

 

Opa Dopoulos Beer, 14 januari 2012.

 

 

 

 

 

rubberen kruiken/foto van Peng/copyrights zie bron

 

 

 

 van onze vaste correspondent in Brussel:

 

 

 

Hoi Opa,

Een leuke column.  Plasterk heeft natuurlijk het plassen al enigszins in zijn naam verankerd.

Er zijn inmiddels al twee partijen met geloofwaardigheidsproblemen: CDA en PvdA. Misschien dat deze twee partijen samen een nieuwe partij op kunnen richten, in de hoop nog wat stemmen te krijgen.

Het zal wel niet lukken om voor de volgende verkiezingen een akkoord te bereiken over de nieuwe partijnaam. Partij van de Gefrustreerden (PvdG) zal natuurlijk te weinig kiezers trekken, denk ik.

Dan wordt het toch nog een nieuwe regering met VVD, PVV en SP met een vermoedelijke Kamermeerderheid; lijkt mij best gezellig.  Met Roemer valt er echt nog wel wat te lachen. 

Groet,

Peter

 

 

 

 

 

 

 

 

Doorsturen mag o.v.v. copyrights www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

 

Reacties aan: fabelsvanguido@live.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Europa/copyrights zie bron

 

 

 

 

 

De fabel van de ingeslikte vlieg…

 

 

Een man had een vlieg ingeslikt, die in zijn maag alle kanten op zoemde… De dokter raadde hem aan een kikker door te slikken, die inderdaad de vlieg op at maar bleef kwaken in zijn buik. De dokter zei: slik dan een slang in, die eet kikkers… daarna bleef de slang echter sissend glibberen in zijn ingewanden. De arts adviseerde een wild zwijntje, dat de slang verorberde maar van binnen bleef knorren. De lijfarts gaf als ultimum remedium: slik een jager door, die kan het zwijntje doden. De jager schoot enkele malen… doodde het zwijntje… èn de man. De moraal van dit verhaal? Soms is het middel erger dan de kwaal… want dokters weten het ook niet allemaal…

 

Voordat u deze oude, bizarre Japanse fabel als onzinnig naar het rijk der fabelen verwijst, is het de moeite waard om de economische crisis eens tegen het metaforisch licht van deze fabel te houden.

 

Sinds 2007 zien we een onaflatend zich versnellende en versterkende reeks: hypotheek-, banken-, systeem-, economische-, landen-, pensioen-, vertrouwens- en ga-zo-maar-door-crises, waarop politici antwoordden met de reeks: bankensteun, subsidies, garanties, interventies, renteverlaging, geldschepping, nationalisaties, steunfondsen, subtop supertop en top-der-toppen, en meer lapmiddelen… totdat de overheden geen rooie cent meer hebben en… zelf omvallen… Europa incluis... omdat de politici zich in de omvang hebben verslikt...

 

Als we afstand nemen van deze beangstigende crises en de waan van de dag, en deze reeksen aan een filosofische analyse onderwerpen, zijn er in beide reeksen verschillende weergaven van dezelfde uitgangspunten. Op elk gebied, zoals in de wiskunde, filosofie, logica, beeld, muziek, politiek, informatica en in... columns en fabels...  kennen we dit soort reeksen, recursies genaamd...

 

Recursies, zoals het droste-effect, zijn zich in theorie tot in het oneindige herhalende reeksen, die hun begrenzing vinden in het niet meer kunnen onderscheiden van de kleinst mogelijke weergave van het eerste beeld… totdat zij dus optisch niet meer waarneembaar zijn. In dat stadium zijn wij nu beland, want er zijn nog maar weinigen, die in deze economische crises nog een uitweg zien...

 

Startbeeld van deze crises is een gebrek aan moraliteit: al deze crises zijn dus in feite morele crises, ontstaan vanuit hebzucht en grootheidswaan. En startpunt van de maatregelen is paniek door gebrek aan visie…

 

De burgers in de wereld hebben tot nu toe relatief rustig gereageerd met overzienbare betogingen, stakingen, occupy-campings… maar ook met rellen en plunderingen, zelfs in het ordentelijke Engeland.

 

Méér maatregelen en bezuinigingen kunnen de relatieve rust en gelatenheid doen omslaan in een tegengestelde recursie: een repercussie, een terugslag… als burgers geen vertrouwen meer in de politici en politiek hebben en de laatste plaatjes in de reeks, zoals inkomensdaling en belastingverhogingen, niet meer zien zitten… dan vallen de angstvallig bewaakte domineestenen de andere kant op… met onoverzienbare domino-effecten…

 

Europa zou moeten consolideren… toetreding van nieuwe landen tot de euro en de Europese Unie opschorten… uitwassen zoals budgetoverschrijdingen en de bonuscultuur, die als een psychologische rode lap op een stier werken, wettelijk verbieden èn handhaven… om de moraliteit te herstellen…

 

Opa Beer heeft in zijn vorige columns diverse economische alternatieven aan de orde gesteld, onder andere het gedwongen doorrollen van leningen tegen een aanvaardbare rente van 4% voor de probleemlanden om dagelijkse riskante veilingen te voorkomen… en erkenning van twee snelheden, dus een splitsing van 2:1 van de munt in de  neuro voor de zwakke en de euro voor de sterke eurolanden, welke laatste dan weer als ‘motor’ van Europa kunnen functioneren in plaats van geremd te worden door de zwakke broeders…

 

Duitsland en Frankrijk willen koste wat kost de euro en Europa redden… prima, maar niet in de huidige samenstelling… want de sterke landen, dus wij, moeten het ophoesten… met een stagnatie van álle economieën, een algehele armoedeval en een mogelijke implosie van héél Europa als gevolg: een Europa van 27 snelheden… dan zijn we terug bij af: ieder voor zich...

 

Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald… anders concretiseert zich de fabel van de ingeslikte vlieg: operatie gelukt… patiënt overleden…

 

Soms kun je een vuurhaard beter gecontroleerd laten uitbranden... en de belendende percelen nat houden… Als de dokter niet zou hebben geïntervenieerd, zou de vlieg vanzelf zijn gestorven… en de patiënt nog in  leven zijn…

 

 

Opa D. Beer, 7 januari 2012.

 

 

 

 

droste-effect/Jan Musset/copyrights zie bron 

 

 

 

van onze vaste correspondent in Brussel:

 

 

 

Hoi Opa,

Inderdaad, soms is het middel erger dan de kwaal. Er zijn ook leuke uitdrukkingen zoals "met een kanon op een mug schieten". Tot dusver is er echter in de huidige crisis nog geen kanon gebruikt.

Geld stoppen in bodemloze putten, gaat ten koste van de belastingbetaler en het wordt toch nooit terugbetaald. Nout Wellink bevestigde dat recent nog eens (wel een open deur; wat knap van die man om dat te kunnen bedenken) Binnenkort gaat hij ook nog zijn memoires publiceren; ik denk overigens niet dat ik hier mijn geld aan ga besteden.

Zoals je zegt moet Europa nu zeker geen ander landen toelaten binnen de Eurozone en zelfs niet binnen de EU, anders gaat de EU subsidiekraan weer open. Alles minimaal vijf jaar opschorten.  Ook moet het hele EU apparaat in Brussel uitgedund worden. Minstens 80% van de EU ambtenaren terugsturen naar het land van herkomst. Na deze ingreep kunnen alle EU commissies nog net zo functioneren als vandaag.

Het enige waarmee de meeste EU ambtenaren zich bezighouden is het sturen van E-mails aan elkaar, oeverloze vergaderingen met elkaar en uitgebreid lunchen op kosten van de vele lobbyisten die in Brussel rondlopen.

Daar betaalt de belastingbetaler nu zijn geld aan. 

Wat Europa nodig heeft is een officiële exitstrategie om de Eurozone te verlaten. We beginnen uiteraard onmiddellijk met Griekenland; de banken en overheden pakken hun verlies en als de Drachme weer stabiel wordt t.o.v. de Euro zien we vanzelf wel wat mogelijk nog wordt terugbetaald. Als dat tussen de 10 en 20% is, mogen de banken en overheden hun handen dichtknijpen.

Zoals al eens eerder gezegd, misschien moeten ze ons eens inhuren :-)

Groet,

Peter.

 

 

 

 

Doorsturen mag o.v.v. copyrights www.fabelsvanguido.nl

 

 

 

Reacties aan: fabelsvanguido@live.nl

 

 

 

  Méér Columns van Opa Beer?

 

 

  ↑

 

.-.-.-.-.-.-.-.-.

.-.-.-.-.-.-.

.-.-.-.-.

.-.-.

.

 

 

.-.-.-.-.-.-.-.-.

.-.-.-.-.-.-.

.-.-.-.-.

.-.-.

.

 

The End...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  copyrights©www.fabelsvanguido.nl-www.fabelsvoorvolwassenen.nl